Een regelerechte troubadour, deze Ville Leinonen. Gewapend met een akoestische gitaar en een sterke stem verhaalt hij ons over de schoonheid en het verdriet van de liefde. Bijgestaan door een lange lijst muzikanten weet hij verscheidene sferen neer te zetten en creëert zo een frisse wind door de vrij traditioneel aandoende folk die hij speelt. Een erg mooi voorbeeld hiervan is de sitar die in 'Hiljaa Ui Malawee' en 'Lentosuudelmat' wordt gebruikt. Maar ook de dubbele bas, de slidegitaar, de tenorsax (wat bijna een jazz gevoel oproept in 'Wien'), de flugelhorn en de mandoline maken dat de nummers aangenaam van elkaar verschillen. Dit zorgt ervoor dat – alhoewel dit een mooi consistent album is – het geheel zeer luisterbaar is geworden en rustig enkele luisterbeurten in de cd-speler kan vertoeven. Leuk ook om de teksten eens mee te kunnen lezen: Ville heeft zowel een Franse als een Engelse vertaling opgenomen in het wederom schitterend vormgegeven (deze keer door Anna Elo voor Fonal Records) cd-hoesje.

De enige misser is het koor in 'Luunvalkoiset Purjeet'. Het idee is leuk: je krijgt het gevoel een kroeg binnen te stappen waar enthousiast meegescandeerd wordt met een optreden van troubadour Ville Leinonen. Het draagt bij aan het middeleeuwse gevoel dat hier en daar opgeroepen wordt op het album “Suudelmitar”. Het lijkt alsof je een bruiloft of ander feest binnenloopt na een dag lang trekken door de woeste bergen of weidse velden, een kroes schuimend bier in de hand geduwd krijgt en vervolgens arm-in-arm met de rest van de aanwezigen meedeint en luistert naar het nieuws van de wereld dat Ville Leinonen met zijn stem en zijn gitaar ten gehore brengt. Alleen zingen wij (als in het koor in het nummer 'Lunnvalkoiset Purjeet') erg vals. En dat is een beetje een tenenkrommende domper op dit anderszins erg gezellig geslaagde album.

Meer informatie:
http://www.villeleinonen.com/