Klein Noors avondje in de kleine zaal

Op vrijdag 27 april traden in de kleine zaal van de Oosterpoort te Groningen (toch één van de leukere locaties van Noord-Nederland) twee Noorse bands op, te weten Washington en Thomas Dybdahl. Ik kocht mijn kaartje pas twee dagen van tevoren en was bij de kassa nummer 69. Niet echt een voorbode voor een uitverkocht concert. Toen ik ongeveer een kwartiertje van tevoren binnen kwam zaten er ook hooguit 25 man op de tribune. Dit is gelukkig gaandeweg de avond meer geworden, maar het was verre van uitverkocht. Aan de kwaliteit van de bands zal het niet gelegen hebben. Misschien dat de relatieve onbekendheid samen met het feit dat Thomas Dybdahl in oktober ook al in Vera had gestaan hier debet aan is geweest.

Aan Washington de ondankbare taak om de avond te openen, maar ze kweten zich met verve van hun taak en lieten in het korte half uurtje dan hun te beschikking stond zien een hechte band te zijn. Op CD met hun drieën, maar op het podium met vijf man lieten ze een mooie samenvatting van onder andere hun CD’s A New Order Rising en Astral Sky horen. Overdag hadden ze nog fietsen geleend om Groningen te verkennen liet de zanger Rune Simonsen tussen de bedrijven door nog weten. Ik heb persoonlijk erg van hun optreden genoten en onder andere Boulder on the Brink en Astral Sky zijn me bijgebleven, maar het afsluitende nummer Vaults kreeg pas echt een geweldige uitvoering. Wat mij betreft veel te kort en voor herhaling vatbaar en ik heb de band nog aangegeven dat ik ze graag nog een keer in Vera zal zien. En meer mensen uit het publiek vonden een half uur tekort.
Hierna was het tijd voor Thomas Dybdahl en zijn band. Waar ze in Vera nog met hun zessen waren was er nu nog een extra violist bij. In mijn gezelschap ontstond nog een discussie of de pedalsteelspeler die nu bij Thomas Dybdahl speelde vorige keer op Take Root niet met Washington op pad was. Een optreden dat ik helaas gemist heb, maar volgens mijn gezelschap was hij het wel.












En dan het optreden zelf. Ik weet zeker dat ik bij een goed optreden ben geweest; de band was weer uitstekend op dreef en toch blijf ik een dubbel gevoel houden. Er waren wat geluidsproblemen met de gitaar van Thomas, de zangeres zong soms vergeefs en het glockenspiel werd duidelijk bespeeld maar heb ik het hele concert niet gehoord. Maar daar lag het niet aan. Een gedeelte van het publiek was zeer enthousiast en hetzelfde meezinggedeelte van Vera kwam mede dankzij hen weer goed uit de verf. Er werd van de diverse CD’s nummers gespeeld. One Day You’ll Dance For Me, Adelaide, John Wayne en Dreamweaver en Love Story zijn enige nummers die ik heb onthouden.

Op moment van schrijven ben ik nog aan het bijkomen van de Rythm & Bluesnight de avond erop en moet het doen met mijn geheugen, want ik heb helaas geen aantekeningen gemaakt. Ook nu is het verschil met het verstilde geluid van zijn CD’s weer merkbaar. Meer dynamiek is misschien de juiste uitdrukking. Tijdens één van de nummers (You) bespeelde Thomas zelf de bas. Misschien mocht de basspeler een sigaretje roken, want hij werd ook voorgesteld als zijnde “on bass and sigarets”. De drummer “on drums and red wine”. Die moest helaas wel het hele concert blijven zitten afgezien van een solonummer van Thomas vergezeld door de geweldige achtergrondzangeres. Daar waren alle mannen in mijn gezelschap het wel over eens. De toegift was meer dan verdiend en Thomas is toch een vrij ontspannen frontman; duidelijk op zoek naar contact met het publiek, alhoewel ik vond dat hij wel wat minder op de Vera-momenten had mogen teruggrijpen. Na afloop was er wederom tijd voor een babbel, handtekening of beide en zowel Thomas Dybdahl als Washington stonden het publiek ontspannen te woord. Gelukkig dat dit nog kan en sommige bands het met duidelijk plezier doen. De status van beide bands is zeker geconsolideerd en hier en daar zijn toch weer nieuwe fans gewonnen. Tijdens het schrijven van deze recensie probeer ik er de vinger op te leggen wat nu het verschil was met oktober. Ik heb hier ook over gesproken met mijn secondant Jan Stap en het zal waarschijnlijk de intieme setting van Vera op een doordeweekse avond zijn geweest die het verschil qua beleving is geweest. Zowel Thomas als band waren beide avonden goed in vorm, maar de interactie met het publiek was het grote verschil. Om alles met Vera te vergelijken is echter ook niet eerlijk en laten we het er daarom toch op houden dat we wederom een bijzonder leuke avond met goede muziek hebben gehad. Waarom Thomas Dybdahl in zijn thuisland groot is lijkt me duidelijk genoeg en ik weet zeker dat hij ook in Nederland meer fans zal krijgen, evenals Washington trouwens. Een volgende keer ben ik bij beide bands graag weer van de partij en hopelijk meer mensen met mij. Ik kan het ze aanraden.