Dit was het derde optreden van deze tournee door Nederland, maar van vermoeidheid was geen sprake, integendeel. Waar ik in Vera een paar dagen eerder het idee had dat ze speelden omdat ze nou eenmaal moesten, hadden ze in de w2 in Den Bosch er duidelijk meer zin in. Al gelijk bij opkomst viel er een blik van verwondering te lezen op de gezichten van de bandleden. De zaal was blijkbaar beter gevuld dan bij hun eerdere optredens in Nederland, en dat terwijl ze in hun thuisland het tienvoudige zijn gewend. Bijna 200 mensen waren naar de w2 toegekomen om deze jonge zanger/songwriter + band te zien en te horen spelen. Dat de mensen naar een van de beste optredens in de w2 waren gekomen, bleek al na een aantal nummers.

De warme stem van Thomas Dybdahl in combinatie met de warme klanken van zijn band The Great October Sound maakte dat je geboeid en vol bewondering bleef staren naar de man wiens ogen je maar af en toe te zien kreeg, maar wanneer zij dan de jouwe raakten, je tot ontroering brachten. De sterrenhemel aan de achterzijde van het podium, met lampjes die één voor één aan en uit gingen zorgden voor een dromerig effect, niet te verwarren met het slaapeffect, daar hadden we bij het voorprogramma al kennis mee gemaakt.

Dat de band het duidelijk naar de zin had, bleek wel door de vele toegiften die zij gaven. Tot twee keer toe kwamen zij terug en bleven voor kippenvel zorgen. Thomas kwam zelfs in zijn eentje terug om een nummer op keyboard te spelen. Hij beloofde dat dit het laatste nummer zou zijn, maar zijn band kon geen genoeg krijgen en kwam terug om de potentiële kroeghit Dreamweaver te spelen. De voetjes gingen van de vloer en blijde gezichten verschenen. Een groot applaus volgde, want dat had Thomas Dybdahl en band meer dan verdiend.