Na het horen van deze CV verkeert ons huis in hogere sferen. Ik heb de wierook van stal gehaald, laat mijn haar en baard groeien en zit weer vol wereldidealen. De jaren 70 hebben hun intrede weer gedaan en het voelt goed. Wat een onvervalst stukje progrock. De begintijden van Deep Purple herleven weer en de duels tussen Blackmore en Lord (met name de laatste) komen links en rechts voorbij. Dit is oud geluid in een modern jasje maar wat een lekker sfeertje.

The Divine Baze Orchestra is een band waar ik nog nooit van gehoord had maar komt uit Zweden. In 1993 opgericht door Oliver Eek (gitaar en zang) en Christian Eklöf (drums). Spoedig kwamen Alexander Frisborg (zang) en Tobias Petterson (bas) erbij en Daniel Karlsson (organ) completeerde de band. Tobias is momenteel vervangen door Joel Berntson. Volgens het begeleidend boekje (meer hebben we helaas niet van de platenmaatschappij ontvangen) worden de nummers gezamenlijk geschreven. En zeker niet gek.

De CD opent direct al lekker ouderwets met Dance en hier komt Deep Purple al direct om de hoek kijken zonder gekopieerd te worden. Dat orgeltje… John Lord zou jaloers worden. Er zit een heerlijk drive in het refrein wat ook bij meerdere nummers terugkomt. Soms zou je ook denken aan Wolfmother maar die zit meer in de hardrockkant terwijl The Divine Baze Orchestra toch meer progrock blijft maar ook Wolfmother heeft dat retrosoundje. Sommige nummers hebben of beginnen wat meer uptempo zoals Choose your green (met uithalen a la een jongeGillan) en anderen beduidend lager tempo zoals The man from my mother’s brother maar het geheel zit lekker in elkaar. Trota di Mare kent een mooi gitaargeluidje terwijl bij bijvoorbeeld In search de progrock er vanaf druipt. Als je de site van de band ook bekijkt met de foto’s dan verraad alleen de kwaliteit van de foto’s dat we het jaar 2000 gepaseerd zijn maar deze jonge band heeft de inspiratie ver weg gehaald. Ik moet wel zeggen zonder een kloon te zijn en het enthousiasme spat ook duidelijk van de diverse nummers af. Little man is ook zo’n mooi gedragen nummer en The Person heeft weer zo’n mooi loopje met lekker tempo.

Het is misschien moeilijk om deze band te duiden als je niet het progrockgrenre machtig bent maar de begintijden van Deep Purple ten tijde van Hush met wat progressieve invloeden moet je voldoende op weg kunnen helpen. Op myspace staan een drietal nummers om erin te komen. Hun site is verder wat summier en de meeste sites waar ik deze band verder tegenkwam waren Engelstalig. Maar wil je terug naar de 70-er jaren dan is dit een luisterbeurtje waard.

Meer informatie:
www.thedbo.com
www.recordheaven.net