Deze recensie had ik langer willen schrijven maar het excuus druk-druk-druk won het elke keer totdat ik laatst de recensie over My Midnight Creeps schreef en deze twee bands danwel songschrijvers feitelijk bij elkaar horen. En beter laat dan nooit zeggen we niet voor niets.

De eerste solo-CD van de zanger van Madrugada was min of meer een typische singersongwriter-CD met diverse stijlen. Deze tweede solo-CD is meer Sivert Hoyem (maar nu met volwaardige band) oftewel één stijl maar schurkt tevens hier en daar lekker tegen de oude Madrugada aan. Wat dat betreft ben ik nog steeds zeer nieuwsgierig naar een eventuele nieuwe Madrugada-CD alhoewel het te vroeg overlijden van Robert Buras dit wellicht twijfelachtig zal maken. Maar genoeg over een onzekere CD. Laten we het eens over deze klasse CD hebben.

Uiteraard gedragen door die geweldige stem van Sivert die zelf ook het leeuwendeel van de songs heeft geschreven op 2 na die hij samen met zijn gitarist Fredrik Viklund heeft geschreven. De CD opent direct lekker met Love, leave me alone. Zo’n lekker gedragen nummer in typisch Madrugada-tempo maar tevens typisch Sivert. Wat dat typische Sivert is moet iedereen voor zich maar uitmaken maar dit onderscheid deze CD voor mij nog wel van eventueel Madrugadawerk en maakt ook dat Sivert uitstekend op eigen benen kan staan. January 3rd is het volgende nummer met een lekker ritme en mooie zang. Sivert heeft ergens op 3 januari ergens op gewacht, waarop weet ik niet maar het heeft wel een mooi nummer opgeleverd. Don’t pass me by is geschreven met Fredrik en is een mooie sfeervolle ballad. Het volgende nummer bevalt me gewoon geweldig. Exiles is een heerlijk episch nummer met een prachtige opbouw welke bijvoorbeeld zo op Industrial Silence had kunnen staan. Dit nummer draai ik nog steeds zo een paar keer achter elkaar zonder dat ie verveelt. Prachtig !!!

Arcadians gaat ook weer meer richtig een ballad en is het 2e en tevens laatste nummer wat Sivert samen heeft geschreven. Into the sea klinkt lekker vlot, gedragen door een akoestische gitaar. Just a litte closer now is vervolgens weer zo’n klasse nummer met die heerlijke stem, mooie gitaar en een lekker vol geluid. Mooie opbouw, pittige uithalen en een must voor elke liefhebber. Horsehoes draait het tempo even weer wat terug maar ook hier weer die mooie opbouw en een mooi einde. Black Cross is zo’n typisch singersongwriter nummer met ene Ingrid Olava op achtergrondzang. Zeer sfeervol. Met I’ve been meaning to sing you the song is helaas al weer veel te snel het einde van deze CD daar. Ook dit nummer zo zou op Industrial Silence kunnen staan. En dat is niet bedoeld om deze CD in het juiste kader te zetten maar meer op aan te geven dat wie deze CD geweldig vond ook deze CD blindelings aan kan schaffen. Waar de toekomst van Madrugada wellicht nog onzeker zal zijn kunnen we wel stellen dat Sivert Hoyem solo nog een glansrijke toekomst tegemoet kan gaan. Deze CD zal nog vaak genoeg rondjes in mijn CD-speler draaien en ik weet zeker dat wie na het lezen van deze recensie naar de winkel rent het zelfde zal doen en geen spijt gaat krijgen.