De laatste vrijdag in maart was het tijd voor een Noors onderonsje in één van de mooiere concertzalen die ons landje kent: The National Bank met in het voorprogramma Erlend Ropstad. Het Verakrantje was al aardig lovend over de hoofdact en nam zelfs de term superband in de mond en wat wil je ook met leden uit bands als Jaga Jazzist, Susanna’s Magical Orchestra, Big Bang en uiteraard Thomas Dybdahl. De laatste cd van deze band is overal lovend ontvangen en ook de cd van Erlend Ropstad viel positief op. Zie voor beide cdrecensies elders op onze site. Het is bij Vera altijd afwachten hoe druk het wordt en ook hier liep het om 9.30 uur nog geen storm, maar aan het einde van de rit was er toch een goed gevulde zaal.

Openingsact Erlend Ropstad deed het allemaal solo en met name zijn debuutalbum Bright Late Nights kwam goed aan bod met krakers als Winona and I, My third cup of Six Months till X-mas. Het deed mij persoonlijk wel deugd dat mijn vriend Jan Stap niet de enige is met een cdobsessie zoals het nummer The Great CD Robbery prijsgeeft: “So maybe next to Van Halen I’ll find Coltrane John and Davis Miles”. Persoonlijk vond ik het een leuk optreden met een mooie warm stem van Erlend wat wel enigszins verstoord werd door het wederom erg rumoerige Vera-publiek waar het solo moeilijk tegenop boksen is. Ik vroeg Erlend nog wat hij daarvan vond, maar het ergerde hem niet zo: “I’ll then just play for those who listen”. Maar nog leuker: “When I go out I also want a laugh and a beer and I talk a lot”. Ik hoop dat hij wat nieuwe fans heeft weten te scoren en mensen die wat meer van hem willen horen, verwijs ik naar zijn site of naar MySpace. Ze zullen niet teleurgesteld worden!

Daarna was het tijd voor de hoofdact waarvan de leden volgens mij allemaal wel eens in Vera hebben gespeeld, maar nog nooit met elkaar in dezelfde band. Wat vervolgens tot ons kwam was een avondje uitstekend musiceren met rasmuzikanten en een lekker swingend muziekje. Het recente album Come on over the the other side kwam veelvuldig aan bod, maar ook de gelijknamige debuutcd uit 2004 kwam vaak genoeg voorbij. Het geluid was gewoon goed die avond en de band was tevens in vorm; wat wil je ook met zulke musici. De nummers allemaal opnoemen gaat me te ver, maar Home deed het goed, Family of Cubicle Man lieten ook niets te wensen over en wat te denken van Make it Burn en Let it go. Het publiek was goed bij de les en hier en daar werd behoorlijk meegeswingd. Thomas Dybdahl is een zeer relaxte frontman en wat me met name aan hem bevalt naast die mooie stem dat hij ook gewoon bier drinkt op het podium. De vergelijking met Jeff Buckley gaat voor mij alleen in de lagere regionen op, maar hij heeft een heerlijk soepele stem en het is ook niet voor niets dat hij als “mooiste stem van Noorwegen” voor deze band gevraagd is. De nummers zijn allemaal wat meer uitgesponnen dan op cd, hier en daar wat heftiger en bombastisch is misschien niet het juiste woord, maar het livegevoel wat duidelijk aanwezig.

In Make it Burn mocht het publiek nog even meezingen en ook deze versie was pittiger dan op cd. Mensen die benieuwd zijn hoe deze band live klinkt in vergelijking met deze cd verwijs ik naar de website van de band waar het concert in Paradiso in zijn geheel te beluisteren en bezien valt. Ook in de toegift ging de band nog even helemaal los en toen was na ongeveer anderhalf uur de koek helaas al weer op.

Een perfect avondje popmuziek met zoals het Vera-krantje ook aangeeft een aparte insteek. Het wordt tijd dat ook Nederland deze band omarmt net zoals Noorwegen al gedaan heeft. Gelukkig kwam de band na afloop nog even bij de cd-stand om de cd te signeren waar door het enthousiaste publiek enthousiast gebruik van werd gemaakt. Ik sprak nog even met Thomas Dybdahl en hij verbaasde zich wel dat in zo’n klein landje (niet zijn bewoordingen hoor) zo’n verschil in publiek was. In Rotterdam “crazy”, in Amsterdam wat afstandelijk en in Vera “laid back”. Ik vroeg hem ook nog naar de grootste verschil tussen Noors en Nederlands publiek, maar veel verschil was er niet volgens hem. Hoe noorderlijker, hoe meer “laid back” dus wat dat betreft zullen wij Groningers wel de Noren van Nederland zijn. En Thomas sprak toch een voorzichtige voorkeur uit voor Vera boven de Oosterpoort want hier mocht tenminste gewoon gerookt worden waarmee Vera toch weer de reputatie van het concertpodium van het Noorden waar maakt.

De tour van National Bank gaat via België, Duitsland en Denemarken terug naar huis waar Thomas zijn 3 maanden oud zoontje weer in de armen gaat sluiten. Wij zullen uitkijken naar nieuw werk van deze band, maar ook de afzonderlijke leden zijn een kennismaking waard. Johan Kist heeft zowaar weer een goed concert gemist, maar wij waren erbij !!!

Meer informatie:
www.myspace.com/thenationalbank
www.thenationalbank.no
www.erlendropstad.com
www.myspace.com/erlendropstad