Na een aangenaam interview met Sivert Hoyem en Frode Jacobsen van Madrugada eerder die middag (zie elders op deze site) stonden we s’avonds vol verwachting in een nagenoeg (of helemaal) uitverkocht Paradiso. Sivert had al aangegeven “strangely calm” te zijn maar wij waren zeer nieuwsgierig en vol verwachting hoe dit eerste concert van deze tour zou uitpakken zonder medelid Robert Burås. We zouden echter niet teleurgesteld worden.Na deze eerste tonen van het openingsnummer Whatever happenend to you van hun nieuwste CD was de toon gezet. Het geluid was goed, de band was goed en de sfeer was goed. Madrugada is nog nooit een band geweest die het van een uitbundige podiumpresentatie moet hebben maar zolang de nummers als een huis staan is dat geen enkel probleem. En vanavond stond alles (om maar in Paradisobegrippen te blijven) als een kerk. Robert was door twee verschillende muzikanten vervangen, Cato “Salsa” Thomassen op gitaar/keyboards en Alex Kloster-Jensen op gitaar, en dit leverde een heerlijke muur van geluid op. Vooral op de momenten dat Sivert naast zijn heerlijke zang ook nog een gitaar omdeed voorzag het optreden van heel wat extra input naast het gebeuk van drummer Erland Dahlen. De rockfans zijn vanavond zeker tot hun trekken gekomen. Ik heb helaas geen playlist genoteerd maar het nieuwe album is afgezien van het laatste nummer in zijn geheel voorbij gekomen maar ook uit andere albums werd voldoende geput.
Uiteraard heeft iedereen wel een favoriet nummer maar de bloemlezing die de heren voor vanavond hadden gemaakt deden mij geen enkel nummer missen. Prachtige uitvoeringen van Majesty of The Kids are on High Street naast Look away Lucifer, New woman/new man of Honey Bee namen het publiek mee op een mooie muzikale reis door de erfenis van Madrugada. Valley of Deception werd in een zeer gedragen uitvoering door Sivert opgedragen aan de mensen van het bovenste balkon die volgens hem diezelfde middag nog een kaartje hadden gekocht maar Frode betrok de voorste rijen daar direct bij. Cato gaf zijn optreden kleur met lekker slidespel en rock&roll uiterlijk. Met de overige leden strak in het pak leek hij bijna een Noors Swiebertje maar wel van toegevoegde waarde als slidegitarist en Alex bracht de rockvariant erin.
Met name Black Mambo knalde Paradiso uit waarbij een lekkere brok distortion niet geschuwd werd. Het was net of Sivert en de rest van de band er een behoorlijke dosis frustatie of spanning uitgooiden. Mijn wederhelft had de gehele terugreis dit nummer nog ergens in de echo van haar oorschelp maar een dergelijk en degelijk concert mag een kleine gehoorbeschadiging rechtvaardigen dunkt me en het enthousiaste onthaal van het publiek deed de rest. Blood Shot Adult Commirment deed het ook erg goed naast een knallende Hour of the Wolf van de laatste CD. Sivert en Frode hadden s’middags al aangegeven op zoek te zijn naar een setlist waarin een lekkere flow zit en wat dat betreft is ze het wat mij betreft deze avond meer dan gelukt. Ik heb me geen moment verveeld, elk nummer knalde (waarbij wel opviel dat de nieuwe nummers iets minder enthousiast onthaald werden dan de oudere maar het gejuich na elk nummer was er niet minder om) en dat staan van die kerk bleef tot het einde duren. Een mooie verrasing hadden de heren nog ingebouwd met een schitterende uitvoering van Le Port d’Amsterdam van Jacques Brel (maar wel in het Engels) wat gewoon van begin tot eind klopte.
Wij zijn beiden met een heerlijk gevoel weer terug naar onze Noordkaap gereden waarbij de diverse CD’s van deze prachtige band de revue passeerden en ook de rest van de week kwam Madrugada regelmatig een rondje in onze CD-speler draaien. Mocht dit de laatste keer zijn geweest dat we deze band hebben gezien dan rest ons een deze mooie herinnering en anders kijken we met spanning uit naar eventueel nieuw werk.
Als rechtaarde Scandinavische site maken we toch even reclame voor zowel deze band als Noorwegen want wie deze band deze zomer op een prachtige lokatie willen zien moet afreizen naar Vinjerock. Een festival bij Eidsbugraden in samenwerking met DNT en een mooiere lokatie voor een festival is volgens mijn wederhelft en mij bijna niet denkbaar.
Ik zet Live at Tralfamadore nog even op, denk met weemoed terug aan deze avond (en heb eindelijk een mooi t-shirt van deze band) en wil bepaalde heren niet voor het hoofd stoten maar Johan, Dick en Piet hebben wat gemist.
Jan en Miranda