Ik weet niet meer waardoor ik eerder geïnteresseerd raakte: De afkomst of de recensie, maar als een band vergeleken wordt met de Stooges en daarnaast ook nog eens uit Oslo komt, dan kan ik het niet laten om mijn neus weer eens in de beste club van Nederland te laten zien. De prijs was bijna belachelijk, want waar kom je tegenwoordig nog voor 5 euro naar binnen?? Dat kan alleen maar in Vera. De begintijden zijn recentelijk aangepast waardoor concerten tegenwoordig om 10 uur beginnen dus ook voor mensen buiten Groningen te doen. Toen wij om ongeveer 10 voor 10 binnenstapten waren wij welgeteld nummer 4 en 5 dus dat beloofde wat. Gelukkig ging het daarna wat druppelen, maar ik vraag me af of de teller boven de 50 is gekomen. Zelfs Dick gaf acte de presence en de stemming was goed. Uiteindelijk begon de band tegen 5 voor half 11 aan een kort doch goed optreden.

Ik had op MySpace al de nodige nummers beluisterd en was zelf enthousiast geworden. Het is garagerock op en top en men zit ook niet voor niets op Voodoo Rythm Records. Voor mensen die niet van garagerock houden moeilijk te omschrijven, maar laat ik het zo stellen: mensen die gecharmeerd zijn van Thomas Dybdahl zullen zeker hun bedenkingen hebben bij de stem van zanger David Dajani. Maar wat past zijn stem bij dit genre! Rauw, krijsend doch voor de liefhebber subliem. Helaas meende hij bij de optreden in Vera een hoed en blonde pruik op te moeten hebben wat na een paar nummers toch storend werd, maar de stem bleef. En de stem bleef bewonderingswaardig overeind, want zelfs met 2 gitaristen, bassist, drummer en een heerlijk catchy orgeltje viel het niet mee om boven dit geweld uit te komen. Het lukte hem echter met verve.

De cd Black Vodoun Space Blues is sinds deze avond dominant aanwezig in mijn cd-speler met prijsnummers als Sick of You (deze avond opgedragen aan Olso), Laughing Gas (je zou bijna aan Supergrass gaan denken) en Death Trip (opgedragen aan Patrick Swayze). De teksten passen uitstekend bij het genre en werden deze avond ook met verve de zaal ingebruld door David. De meeste nummers zijn alhoewel geschreven door gitarist Milton van Krogh, die in zijn Noorse jeugd wellicht niet altijd even gelukkig in de liefde is geweest. Wat te denken van de tekst van In a Dirty Cellar: 'In a dirty cellar with a butchers knife, Yeah that’s where I’m gonna end your life, My fucked up heart was broken by you'.

Aan het gedrag van David te merken was zijn bezoek aan de stad niet beperkt gebleven tot slechts een bakje koffie, maar men speelde strak en overtuigend. Helaas was het concert volgens mij na dik een half uur al weer afgelopen. Elk nummer van de cd is wel aan bod gekomen. Het publiek reageerde ook wat lauw, maar nu staat ten eerste het Vera-publiek ook wel bekend als wat stug. Ten tweede was ik niet de enige die zich had gestoord aan die pruik. Het stond de interactie wat in de weg. En ten derde zal het de onbekendheid zijn geweest, want de cd is nog niet verkrijgbaar in Nederland. Na afloop nog even wat handtekeningen gescoord voor de cd en de jonge band bedankt voor hun energiek optreden. Ik zal deze band zelf blijven volgen, want hun cd is echt verslavend geworden en mensen die nieuwsgierig zijn geworden moeten ten eerste direct naar MySpace en anders naar de site van Voodoo Rythm om hem te bestellen. U zult niet teleurgesteld worden!!!

Conclusie
Concert: te kort, maar goed
CD: verslavend goed

www.myspace.com/thepiratelove
www.voodoorhytm.com