Ik was altijd al een verstokt metalliefhebber, maar dan meer oldmetal dan newmetal om maar eens met wat termen te gooien. Ik ben gek op krachtige metalstemmen als bijvoorbeeld Dio of een Jorn Lande om meer in noorderlijke termen te blijven en die gruntstemmen waren compleet aan mij voorbij gegaan. Totdat ik via mijn huidige wederhelft Miranda een Zweedse band ontdekte waarin die stem juist de kracht van die muziek was. Momenteel zijn we thuis zover dat ik gekker van Opeth ben dan zij. Ik ben er ten tijden van Blackwater Park (nog steeds een veelgedraaid juweeltje) en Deliverance ingerold en volg die band sinds die tijd op de voet. Ik heb ze al eens gezien in de Oosterpoort te Groningen, maar helaas had de pers het toen drukker met een veelbesproken voorprogramma dan deze klasseband. Groot was mijn nieuwsgierigheid dan ook toen deze geweldenaren met een live-cd kwamen. En wat hebben ze er van gemaakt !!!

Een heerlijke dubbelaar van in totaal 90 minuten en keurig verdeeld over beide schijfjes. Zes op de eerste en drie op de tweede; je ziet dat je voor korte nummers echt niet bij Opeth moet zijn. Heerlijke heldere opnames met het publiek, mooi gemixt zonder te storen en wat weer een technische beheersing van deze mannen. Zoals bijvoorbeeld hoe het eerste nummer When begint. Zet vooral de stereo op tien (waarschuw de buren even) en geniet hoe na een kabbelend intro het geluid werkelijk je speakers uitknalt! Live vond ik ze al goed, maar mij viel ook op hoe frontman Mikeal Akerfeldt gegroeid is. In Groningen toendertijd heel bescheiden: “Thank you, we’re glad you liked this song” tot tegenwoordig bijna mini-conferences: “A big hand for the most important person in this band as it is the singer/gitarplayer...me!! “. Lekkere droge Zweedse humor maar die muziek tussendoor.

Het zal mij niet verbazen als dit album over enige tijd als standaard gaat gelden over hoe livealbums moeten klinken. Niet alle albums komen aan bod en daar zullen velen wellicht iets over te mekkeren hebben, omdat hun favoriet er niet tussen staat. Ik mis bijvoorbeeld Master’s Apprentices niet helemaal (en niet helemaal niet…) als ik deze cd heb geluisterd.

Degene die wel van Opeth houden, maar niet van livealbums raad ik toch aan alsnog naar de winkel te gaan. Het bestaat niet dat je teleurgesteld kunt zijn als je dit heb gehoord. Degene die van intelligente metal houdt, muzikanten die hun instrumenten beheersen en openstaan voor grunts, cleane zang, heftige en rustige passages, adviseer ik één luisterbeurt en ik weet dat velen dan alsnog overstag gaan. Ben benieuwd wanneer dit overtroffen zal worden maar tot die tijd geniet ik met volle teugen van Opeth.