Vanzelfsprekend regent het het overgrote deel van de dag. Afgelopen week was het al stralend mooi weer geweest en dat kunnen we natuurlijk niet hebben op een festival… maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Er wordt al een grote menigte mensen verwacht. 24 uur voor de aanvang van het festival is het magische aantal van 100.000 verkochte kaarten al bereikt. Al snel stroomt het terrein vol op zoek naar het hoofdpodium om nog een stukje mee te kunnen pikken van Machinehead en Motörhead en als afsluiter de populaire band KORN. Maar hiermee is het voor de echte muziekliefhebbers nog niet afgelopen. Op het “Alternastage” aan de andere kant van het terrein moet Kaizers Orchestra haar kunsten nog vertonen. Ze staan gepland te spelen om twee uur in de ochtend en zijn de laatste band van de eerste dag Rock am Ring, direct na The Black Eyed Peas die overigens een geweldige show weggeven. Eindelijk is het moment waarop we zo lang hebben zitten wachten aangebroken. De eerste klanken van het Tom Waits-intro bereiken het publiek. Meteen beginnen mensen te klappen en te juichen. De sfeer is opgewekt. Niemand heeft nog slaap als de heren Kaizer hun aantreden doen op het podium. Het publiek raakt nu al buiten zinnen. De brandweersirene wordt aangezwengeld en de band valt in met het duistere “Evig Pint”, de titelsong van hun tweede album. De mannen barsten van de energie en zijn ondanks het late tijdstip in topvorm. Er is een geweldige interactie met het publiek. “You are the die hard festival goers”, spreekt Jan Ove de menigte toe. “Are you feeling alright?” roept hij, waarop het publiek met een luid “Yeahhh!” antwoord. “Well, Kaizers Orchestra will make you feel even better”. En die belofte maken ze ook dubbel en dwars waar. De temperatuur is inmiddels flink gedaald, maar de heren Kaizer dampen van het zweet. De band geeft zich volledig over aan het publiek en al gauw gaan de jasjes uit en springt Jan Ove met een ontbloot bovenlijf op het podium rond. Het daarop volgende uur is het een druk geren, gespring, geram op olievaten en gegil met gitaren. Ze hebben er zin in. De mannen rennen stuk voor stuk van het podium af om het publiek van dichterbij te zien en toe te spelen. Meerdere malen springt Jan Ove van het podium om vervolgens vanaf de dranghekken, ondersteund door fans op de eerste rij het publiek toe te zingen. Kaizers Orchestra live zien is een belevenis op zich. De band klinkt geweldig. De mannen zijn goed op elkaar ingespeeld. Dit is geen dertien-in-een-dozijn band. De nummers die ze spelen zijn knap in elkaar gezet. Ze gebruiken weinig normale akkoorden en geven de voorkeur aan dissonante tonen. Deze benadering van de muziek versterkt de sinistere verzetssfeer die zo sterk terug te vinden is in de teksten van de band. Tijdens het nummer “Kontroll På Kontinentet”, hetgeen de heren als doelstelling hebben te bereiken, stelt Jan Ove de verschillende Kaizers aan ons voor: Op het Pomporgel helemaal uit Trasylvanië overgekomen, Mister ‘250%’, mister Helge Kaizer. Achter de drums, spelend met één hand, mister Rune ‘Mink’ Kaizer. Op de contrabas de man bekend van Wunderkammer en Cloroform, Mister Øyvind ‘Thunder’ Kaizer. Op de tweede gitaar altijd spelend op de Firebird gitaar, vroeger toerde hij door Oost europa met de band ‘Johnny and the Sexual Problems’, Mister Terje ‘Kilmister’ Kaizer. En op de eerste gitaar, de Heer maakte hem aantrekkelijk in blauw, Hij maakte hem aantrekkelijk in wit, Hij maakte hem aantrekkelijk in elke kleur, de enige echte Mister ‘Hellraizer’ Kaizer. En ik ben de ‘Jackal’, maar jullie mogen me ‘Kaizer’ noemen. Er komen nog een aantal spetterende nummers. Het publiek wordt aangemoedigd mee te zingen, wat ook in volle borst wordt gedaan. “Do you love Kaizers Orchestra?” roept the Jackal. “Yeahhhh!” schreeuwt het publiek. En als je er tussen staat wil je niets liever dan meeschreeuwen vanuit de grond van je hart. Als je een keer een concert van deze fantastische band hebt gezien, zul je nooit meer op dezelfde manier naar hun muziek luisteren. Als we na afloop van het terrein richting deuitgang lopen heren we nog veel mensen nazingen en Kaizers Orchestra bejubelen. Wat een fantastische nacht. Joyce