Toen we dit jaar op vakantie naar Noorwegen gingen stond deze CD als rechtaard Madrugada-fan bovenaan mijn lijstje. My Midnight Creeps, de band van Madrugada-gitarist Robert Burås maar op deze CD bekend als Bobby Cagehill. Gekocht in een benzinestation in Eidsvol. De recensie is laat maar daar niet minder gemeend en hopelijk een waardig eerbetoon.
Waar Sivert Hoyem met zijn laatste solo-CD weer aardig richting de oude Madrugada ging was ik heel benieuwd waar Robert Burås met zijn band My Midnight Creeps heen zou gaan. Helaas werd ik, zoals vele anderen, overvallen door het bericht van zijn veel te vroeg overlijden 12 juli jl. Dit laat misschien een beetje een wrange nasmaak achter maar tevens een CD om je vingers bij af te likken. Wie echter Madrugada-invloeden verwacht moet ik teleurstellen want Bobby alias Robert komt hier aardig wat steviger uit de hoek. Mensen die Grit van Madrugada te stevig vonden zullen er wellicht moeite mee hebben maar anderen die meer open staan voor lekker wat stevige alternatieve popmuziek zullen er een klasse CD bij hebben. De band is geformeerd samen met Alex Kloster Jensen van de Ricochets en geïnspireerd door onder andere the Stooges, Stones en Animals. Op zich terug te horen en ik moest zelf ook nog enigszins aan Nick Cave denken. Alle nummers zijn door Bobby geschreven en de CD is samen met Alex K geproduceerd.

De CD begint met een lekker oriëntaals muziekje maar knalt daarna heerlijk uit de speakers met Speaking in Tongues. Een lekker fel nummer met verrassend goede zang van Bobby en lekker gitaarwerk. Shot by the blues rockt ook lekker weg waarna via een lekker intro Don’t let’em bring you down begint. Een heerlijk gedragen nummer en ook hier verrast me de zang weer. Emotievol met de snik op de juiste plaats en toch een rauw randje. Ik mag dat wel. Violet laat mij weer horen waarom ik soms aan Nick Cave moet denken maar ook de Stooges mag hier. En hier Frode Jacobsen (van Madrugada) op bas als extra verrassing. Lekker vlot nummer. I don’t need you neemt het vervolgens over met een lekker saxofoon erin door Dag Stiberg. Made out of stone is ook weer zo’n mooi stampend nummer en ook weer die zang maar tevens pittig gitaarwerk. Kitchie Kitchie ki-me-o is een langzamer nummer waar hij lager zingt maar beduidend anders als Sivert.  Een echte knaller maar dan met name qua sfeer en emotionele zang is Love is gone. Het begin zou bijna Madrugada kunnen zijn met typisch lage zang totdat Bobby er al zijn emotie ingooit. Gewoon prachtig. Een heerlijk gedragen nummer zonder drums etc met bijna alleen akoestische gitaar. Juist als je daardoor tot rust denkt te komen knalt Shakin’ off my demons uit de speakers met een heerlijk tempo, die saxofoon en weer Bobby in een glansrol. Je ziet bijna Iggy Pop over het podium stuiteren. One last dance haalt het tempo er weer enigszins uit zonder te vertragen. Een bijna poppy nummer zonder te storen in het geheel. I’ll let the light shine on you suit deze klasse CD in stijl af en in dit nummer zitten de meeste Madrugada-ïnvloeden. Geweldig intro en een sfeer die er het hele nummer in blijft zitten.

Ik heb er een prachtige CD bij die nog vaak rondjes in de Cd-speler zal draaien en het is bijzonder spijtig dat dit tevens (waarschijnlijk) de zwanenzang van deze band zal zijn. Er is met Bobby een groot talent verloren gegaan die me daarom ook doet vrezen voor de toekomst van Madrugada. Niets ten nadele van Sivert uiteraard want ook zijn solo-CD’s zijn schitterend maar Madrugada was juist die som der delen. Sivert en Bobby waren al bezig met de opnamen voor een nieuwe CD en ik hoop echt dat we daar nog iets van zullen horen. Tot die tijd moeten we het doen met deze CD. Mensen die meer willen horen kunnen sowieso nog de site van deze band bezoeken en uiteraard is deze CD via internet te bestellen (wat de echte liefhebber ook doet) en ik kan hem iedereen aanbevelen.