Mínus – The Great Northern Whalekill
(2008, One Little Indian)

Om met het slechte nieuws te beginnen: The Great Northern Whalekill is bij lange na niet zo'n sterk album als Halldór Laxness (2003), de grote doorbraak van de IJslandse band Mínus. Op deze langverwachte opvolger is niet iedere song even strak gecomponeerd en even opmerkelijk. Maar Halldór Laxness was een openbaring. De band had zijn muziek toegankelijker gemaakt door de chaos en de noise die de eerste twee albums kenmerkten in te ruilen voor finesse en structuur, die de dynamiek van de songs ten goede kwam. De band klonk voor het eerst vol, helder en zelfverzekerd. The Great Northern Whalekill verschilt in toon en vorm erg weinig van zijn voorganger: de razende drums, de hoekige riffs en de wilde, Iggy Pop-achtige zang klinken zijn allesbehalve verrassend. De mix is opnieuw even glashelder als dynamisch – de band trok naar Los Angeles om het album met Joe Barresi (die eerder met Queens of the Stone Age werkte) op te nemen, maar veel verschil met het geluid van de in thuisland opgenomen voorganger hoor je niet.

En daarmee komen we bij het goede nieuws: The Great Northern Whalekill mag dan een herhalingsoefening zijn, het is op zijn beste momenten wel een snoeiharde, heftige, opzwepende, geraffineerde en onweerstaanbare herhalingsoefening. Het album bestaat uit een tiental puike up-tempo-rocksongs, die op de helft van het album even onderbroken worden door een soort ballad, maar dan in Mínus-stijl: een akoestische melodie is voorzien van harde, stuwende drums en ontspoort al gauw in een metalriff, zonder dat er afbreuk gedaan wordt aan de stemmige sfeer van de song. Toch nog een spoortje vernieuwing.

Mínus in concert:
07.05.2008 Tivoli De Helling, Utrecht

Meer informatie:
http://www.myspace.com/minus