“Mainliners is terug!” pronkt bovenaan het persbericht. Goed, leuk, deze band zal mij dan geheel ontgaan zijn. Ik had namelijk nog nooit van deze Zweedse band gehoord. Volgens het persbericht uiterste schande en ze schijnen al veel bereikt te hebben... Even nagezocht op internet blijkt dat het allemaal wel meevalt. Toch maar gauw het cd’tje beluisterd en zo werd ik toch nog verrast door deze band.

Hier kom ik zo op terug, maar eerst even terugkijken in de geschiedenis. De band werd een aantal jaren geleden gevormd door de charismatische zanger en frontman Robert Billing. Alle bandleden zijn opgeroeid in een heel saai industriestadje in het midden van Zweden. Zoals vele andere bands, is Mainliners ooit begonnen uit verveling. De bandleden hadden een gedeelde interesse in garage rock & roll en al gauw was de band aan het oefenen en speelden ze liveshows. Ik weet het, niet zo’n heel boeiende geschiedenis.

Twee jaar geleden bacht Mainliners het debuutalbum Bring On The Sweet Life uit op het Amerikaanse Get Hip Records. Het album werd best goed ontvangen, alleen kreeg de band geen grote publiciteit. Wel deed de band een grote Europese en Amerikaanse tour waardoor ze iets meer bekendheid kregen. Het was vooral de populariteit van andere Zweedse bands, zoals Mando Diao en natuurlijk The Hives, waardoor ze aandacht kregen, en hier werden ze ook mee vergeleken.

Waar het debuutalbum nog rauwe rock & roll was, heeft Mainliners op het titelloze tweede album nu voor een meer punk/rock/pop sound gekozen. Door de gruizige stem van zanger Robert Billing is het rauwe zo af en toe nog terug te horen. Gedurende de tien niet al te lange nummers op het album rocken de bandleden er goed op los. Robert Billing wordt naast drums bijgestaan door scheurende gitaren en een melodische pianootje. Het is vooral de piano die ervoor zorgt dat het allemaal iets afwisselender wordt, want de zang is best eentonig en gaat soms vervelen. Mainliners weet zich dan ook niet te vernieuwen. Maar misschien hoeft dat ook helemaal niet in een genre waar alles al gedaan lijkt te zijn. De band borduurt verder op de weg die ook The Hives en Mando Diao ingeslagen zijn, een weg die al vele bands geprobeerd hebben.

Ondanks de eentonigheid bevat Mainliners een paar zeer goede nummers en alle nummers rocken gewoon goed, waardoor dit toch een waardig album is. Voor fans van Mando Diao en The Hives is dit album dan ook wel de moeite waard, maar verwacht geen verassingen. Ik vrees alleen dat Mainliners niet echt zal opvallen tussen al die bestaande bands uit het genre. Wel zou het een goede band zijn voor op festivals, de zanger is zeker in staat om het publiek mee te krijgen!

Beluister hier Is This Satisfying van Mainliners

Meer informatie:
http://www.themainliners.com/