Dit is een cd waar ik sowieso al heel 2008 naar uit heb gekeken; hoe kort dit jaar ook nog maar is. De tragische dood van Robert Burås medio vorig jaar deed me eerst vrezen voor de toekomst van deze geweldige band, maar de berichten naderhand berichtten toch over een nieuwe cd die op 21 januari jongstleden in Noorwegen is uitgekomen. De rest van Europa zal nog moeten volgen. Gelukkig hebben wij in Groningen nog Plato met de zeer sympatieke bedrijfsleider annex muziekliefhebber die de cd al op import verkrijgbaar heeft en we toch al een exemplaar hebben kunnen bemachtigen. Het goede nieuws is dat het een geweldige cd is geworden, maar het slechte nieuws is dat dit direct de laatste cd van deze band is. Wie meer wil lezen over deze band verwijzen we naar een eerder artikel op deze site. Wij beperken ons nu even tot deze cd.De cd is opgedragen aan Robert S. Burås en Asbjorn S. Hoyem en duurt 48 minuten. De nummers zijn gezamenlijk geschreven dus door zanger Sivert Hoyem, reeds genoemde Robert Burås en bassist Frode Jacobsen. Doordat men reeds bezig was met de voorbereidingen voor deze cd speelt Robert in principe op alle nummers nog mee; wat het toch een bijzondere cd en waardig eerbetoon maakt. Daarnaast zijn nog een aantal gastmuzikanten te horen, waarvan Ane Brun toch wel de bekendste is.
De cd opent direct lekker met zo’n rocker waarmee Madrugada toch bekend is geworden, oftewel Whatever Happened To You, direct gevolgd door The Hour of the Wolf. Prachtige binnenkomers met pittig gitaarwerk en die prachtige stem van Sivert. Het volgende nummer Look Away Lucifer staat ook op MySpace en is direct door mij omarmd. Wat een gedragen nummer en wat een sfeer! Luister en huiver. Honey Bee (met Ane op backing vocals) is een heerlijke ballad in Madrugada-sfeer en had zo op één van de eerste twee albums kunnen staan, evenals New woman/new man. Qua geluid en sfeer echt weer Madrugada uit hun begindagen. Fans van het eerste uur kunnen dit album dus blindelings aanschaffen. What’s on Your Mind is weer zo’n gedragen nummer met wat praatachtige zang van Sivert met Highway of Light in het verlengde daarvan. Zo’n tempo past gewoon bij Madrugada. Het laatste bandnummer is Valley of Deception en doet mij bijna (of helemaal) in herhaling vallen, maar is ook weer typisch Madrugada. Er rest dan nog één nummer, Our Time Won’t Live That Long, dat door Robert geschreven, maar ook gezongen is en op gitaar begeleid wordt met daarnaast een Hammond orgel en verder niets. Dit is zeer bijzonder, want Robert zong nooit op Madrugada-cd's; dit in tegenstelling tot zijn solowerk met My Midnight Creeps (zie recensie elders op deze site). Blijf daarna nog even luisteren, want een verborgen trackje trakteert je op nog wat pianowerk wat mogelijk nog iets van Robert zou kunnen zijn.
Ik heb deze cd reeds een paar gedraaid en waardeer hem zeer (daarnaast heb ik geen kopieerbeveiliging kunnen ontdekken dus de volgende vakantie in Noorwegen zal deze cd ons zeker vergezellen). Ook het hoesje is een eerbetoon aan Robert evenals het afsluitend verhaal van Tom Skjeklesæther. Waarom deze cd bij zo’n grote maatschappij als EMI alleen in Noorwegen uitkomt is me een raadsel. Gelukkig hebben we Plato Groningen dus fans van Madrugada weten waar ze zijn moeten en naar wie ze moeten vragen!
Ik heb begrepen dat er straks alleen een afscheidsconcert in Oslo komt met diverse gastmuzikanten die ooit bij de band betrokken zijn geweest. Mijn hoop om ze nog éénmaal te zien op een afscheidstoernee in Groningen (Vera of Oosterpoort) is dus enigszins de bodem ingeslagen. Ik neem daarom via deze recensie enigszins bedroefd afscheid van een prachtige band en ben benieuwd wat de resterende leden ons in de toekomst zullen brengen.
Advies: KOPEN DIT ALBUM !!!
Meer informatie:
www.madrugada.net
www.myspace.com/madrugada