Het was een droom die uitkwam. Madrugada toch weer in Vera. Vier jaar geleden wonnen ze mijn hart door hun eerste twee albums, sfeervol verlicht door schemerlampjes, in hun geheel te spelen. Vanavond stond er een andere Madrugada. Een band die volwassen is geworden, een band die heeft ontdekt waar hun kracht ligt, hoe ze het publiek voor zich kunnen winnen. Een band die groot is geworden. Vanaf het eerste moment dat Sivert Høyem het podium betreedt ligt het publiek aan zijn voeten en die van de band. Ze beginnen denderend met wat nummers van The Deep End , hun laatste wapenfeit vol bijna perfecte staaltjes songschrijverschap. Høyem klinkt goed bij stem en de nummers worden overtuigend en vol bezieling gebracht. Net iets anders dan op cd, met net dat beetje extra impact. Als Madrugada daarna overschakelt op rustiger nummers van hun twee eerste cd's begint het kippenvel te komen. De ronde warme stem van Høyem vibreert door je lijf terwijl de heerlijke ritmes en gitaarloopjes helpen een magistrale sfeer te creëren. In elk nummer vertoont Madrugada zijn kunnen. Introverte gedeelten worden nog dieper en stiller gebracht, dan ruw dan weer gebalanceerd doorbroken met overdonderend rockend steviger gedeelten. Op het moment dat ze een nog veel duisterder versie van het toch al zo briljante Strange Colour Blue brengen, waarbij Høyem met een zaklamp het publiek in schijnt, is het publiek al gewonnen. Madrugada zet de sfeer naar hun hand met zorgvuldig gekozen nummers die geniaal worden uitgevoerd. Anders gebracht dan op cd wordt bijna elk nummer van een andere structuur voorzien. Er wordt steviger aangezet wat meer impact geeft, intenser gemaakt wat verdieping bevordert. En altijd die stem van Høyem.... Elk nummer lijkt Madrugada naar hogere sferen te stuwen. Elk nummer herbergt climaxen en is elk een climax op zich. Wat valt er dan nog op aan te merken? Misschien dat ze net op een randje balanceren? Een stapje verder en Madrugada is te verzorgd, te uitgebalanceerd, te commercieel. Nu raken ze die lijn net maar blijven ze op een overdonderende, intense manier net aan de goede integere kant zitten. Misschien dat het varieren op eigen nummers een valstrik kan worden, zoals afsluiterSail Away liet horen? Een prima afsluiter en gegarandeerde tearjerker na zo'n geniaal concert maar het jammende einde mislukte faliekant. Maar dat zij ze vergeven.
Er staat een andere band dan vier jaar geleden. Het is niet alleen intens en duister meeslepend. Er staat niet een nog ietwat onzekere band op het podium. Madrugada blaakt van zelfvertrouwen en wie kan ze ongelijk geven. Maar Madrugada overtuigt door trouw te blijven. Trouw aan de nummers van vroeger. Trouw aan het publiek en henzelf door een gevarieerd optreden te geven waar veel nummers een ander gezicht wordt gegeven. Het is niet zoals bij andere bands dat je net zo goed de cd kunt opzetten. Madrugada zorgt dat hun muziek leeft, organisch is, en geeft het zo een enorme lading extra intensiteit en kracht mee. Madrugada bewijst zonder moeite als liveband op eenzame hoogten te verkeren.