2008 had wel eens het jaar van de waarheid kunnen worden voor deze prachtige band, die vorig jaar door het noodlot getroffen wordt toen hun gitarist Robert Burås plotseling overleed. Als één van de songschrijvers wij hij toch medebepalend voor het geluid van deze band, dus wat zou dit gaan betekenen voor het geluid van Madrugada. Het album komt uit op 21 januari en zal direct het laatste album van deze band worden. Een band die door velen gemist zal worden en daarom misschien even tijd voor een kort overzicht. De waarheid is namelijk al te kort met het verscheiden van deze band dus laten we genieten met wat deze band achterlaat.

Madrugada betekent in Spaans het uur voor zonsopgang en vindt zijn oorsprong rond 1992 waar zanger Sivert Hoyem en bassist Frode Jacobsen elkaar ontmoeten in het noorden van Noorwegen waar ze beiden vandaan komen. Men schijnt in het plaatsje Stokmarknes begonnen te zijn als coverband waarna na een paar jaar gitarist Robert Burås er bij komt en men een demo gaat maken. Drummer Jon Lauvland Pettersen completeert de band, de demo valt goed en na enige tijd verschijnt in 1999 hun debuut Industrial Silence. Direct een schitterend album met mooie rocksongs en uiteraard die prachtige stem van Sivert Hoyem en ook buiten Noorwegen scoort het album goed. Het is zeker geen opgewekte muziek, maar uiterst sfeervol. Toendertijd wekte het wel wat bevreemding op dat dit album direct internationaal werd uitgebracht, want Noorwegen had op muziekgebied maar één exportproduct en dat was black metal. Gelukkig weten we nu meer en beter.

Hun tweede album Nightly Disease verschijnt in 2001 en de muziek wordt hier wel omschreven als melancholisch en desolaat. Twee prachtige albums en bij ons thuis veel gedraaid, maar ook op vakantie in Noorwegen komen ze beide ook vaak voorbij. Persoonlijk speel ik nummer 6 en 7 bij voorkeur enige malen achter elkaar, A Deadend Mind en The Frontman, waarbij met name het laatste nummer voor mij één van de mooiste Madrugada nummers is. 2001 was ook het jaar dat ze in Vera te Groningen waren en mijn eerste kennismaking met deze band. De volgende dag had ik al hun cd’s, oftewel allebei, en was oprecht fan, maar ondertussen ook velen met mij.

Een aantal van deze fans was lichtelijk teleurgesteld toen in 2002 Grit verscheen. Niet omdat de kwaliteit van de nummers minder was, maar dit album had een wat hardere en donkerder sound. Dat was toch even wennen. Persoonlijk kon ik het album prima pruimen met mooie songs als bijvoorbeeld Majesty, maar ook rockers als Blood Shot Adult Commitment. Drummer op deze cd was nu Simen Vangen. Het enige wat ik aan dit album niet te pruimen vind, is de kopieerbeveiliging. Wij branden onze cd’s als we op vakantie gaan maar bij Madrugada lukt ons dit alleen bij de eerste beide cd’s. Een minpuntje??

In 2004 had Sivert Hoyem een goed geslaagd uitstapje met zijn solo-cd Ladies and Gentleman of the Opposition waarna de band aan de voorbereidingen voor hun vierde cd ging beginnen die in 2005 verscheen. The Deep End begon knallend met de single The Kids are on high street die vandaag nog steeds als een huis staat, maar ook bijvoorbeeld Hold on to You mag er zijn of om maar eens een recensie te citeren: Donker, intens en verslavend. Een prachtig album en opgenomen in Los Angeles. Tijdens deze tour deed de heren bij mijn weten Groningen weer aan (kan mijn kaartje, en dus de datum niet terugvinden) en hadden ook de overstap naar de Oosterpoort weten te maken waar ze (uiteraard) weer een klasse concert gaven. De band was nu officieel een drietal.

In 2005 kwam ook de solo-cd van Robert Burås uit met zijn band My Midnight Creeps. Mij toen compleet ontschoten, maar gelukkig vorig jaar op vakantie met diens tweede cd Histamin goed gemaakt. De recensie daarvan is ook op deze site te vinden. Daarnaast scoorde Sivert in Noorwegen een knaller van een hit in duet met de bevallige Noorse Ane Brun in het nummer Lift me.

Na vier cd’s werd het hoog tijd voor een live cd en daarom werden we in 2006 ook blij verrast met Live At Tralfamadore. Twaalf nummers slechts, maar gelukkig ook nog drie op de bonus CD. Helaas waren de eerste twee cd’s niet oververtegenwoordigd, maar het totaalplaatje maakte alles wel goed. Het valt als fan niet mee om objectief te blijven, maar dit is toch weer dat minpuntje. Ik zou hem ook graag meenemen op vakantie, maar wederom loop ik hier tegen een stukje beveiliging op… Tijdens de tour deden ze gelukkig Groningen nog weer aan en ik was samen met mijn lieftallige wederhelft één van de gelukkigen met een kaartje. Leuk concert en gelukkig terug in een vol Vera. Voor de band misschien wat minder, want van de Oosterpoort naar Vera kan een stapje terug lijken. Vera is toch wat intiemer en ik heb genoten die avond. Helemaal toen zowel Deadend Mind als The Frontman gespeeld werden. Een band in vorm, maar live stonden ze altijd al als een huis.

In datzelfde jaar verscheen de tweede solo-cd van Sivert, Exiles, en voor de recensie verwijs ik de lezer graag ergens elders op deze site. Een jaar later gevolgd door de al genoemde tweede solo-cd van Robert en ook die is hier te vinden.

Medio 2007 was de band net een maand begonnen met de voorbereidingen voor hun nieuwste cd toen op 13 juli 2007 het tragische nieuws van de dood van Robert kwam. Na de eerste shock zijn Frode en Sivert toch doorgegaan met de opnamen voor de cd en volgens Frode was dit een zeer therapeutische ervaring. Daarnaast hebben ze zich gehouden aan het plan dat ze gedrieën al gemaakt hadden en daardoor is ook het gevoel goed gebleven. Ik heb via internet al enige stukken gehoord waaronder The hour of the Wolf, Honey Bee of Look Away Lucifer en het klinkt prima moet ik zeggen. Kippenvel kan je krijgen van het nummer dat door Robert wordt gezongen. Iets wat hij altijd weigerde, maar op zijn solo-cd wel deed en het nummer draagt een zeer toepasselijke titel: Our time won’t live that long. Ik kan niet wachten tot dit album in de winkels ligt. Het album zal simpelweg de titel Madrugada dragen en ik vind het wel een mooie titel voor zo’n trieste zwanenzang. De kritieken spreken tot dusver van het definitieve Madrugada-album en laten we hopen dat ze net zo objectief als wij fans proberen te zijn….
(en dat deze misschien wel weer een keer gebrand kan worden ?)

Slechts vijf studio-albums heeft deze band dus mogen maken, maar deze zijn stuk voor stuk klasse albums. Zowel als studio- als liveband zullen ze door mij gemist worden en ik weet zeker dat ik hierin niet de enige ben. Ik wil de goden niet verzoeken, maar mocht er ook nog een afscheidstoernee komen dan hoop ik dat ze Groningen niet vergeten zijn. De Oosterpoort of Vera zal me niets uitmaken, maar dan gaat dit mooie boek met een triest einde helaas dicht.

Bekijk hier de foto's van Madrugada in Vera te Groningen.