Het is niet te hopen dat deze band haar naam eer aan doet. De bandnaam betekent namelijk kattengejank en op de cd-hoes staan vier dames afgebeeld. Als dat maar goed gaat…

Maar gelukkig…de eerste tonen doen denken aan Kaizers Orchestra. Tja, en daarmee houdt de vergelijking dan ook snel op. Na het eerste nummer is er eigenlijk niets meer dat aan de klanken van Kaizers doet denken.

Deze vier Noorse dames zijn multi-instrumentalist (auto-didact!) en maken afwisselend gebruik van ongeveer 29 (!!) instrumenten, onder andere de accordeon, mandoline, balalaikabas en klokkenspel. De afwisseling in instrumenten hoor je ook terug in de muziek die deze meiden maken.

Lijkt A Bar in Amsterdam uit te draaien op een nummer waarop de Can-Can gedanst kan worden, Wading in Deeper is juist een heel triest nummer en een soort rustpuntje op het album. In dit nummer staat de meerstemmigheid van Marianne, Solveig, Anne Marit en Turid als een huis.

De titel van dit album is “Le Pop” en juist dat Franse element kun je bijvoorbeeld goed terughoren in het nummer Virginia Clemm.
Bij het titelnummer Le Pop voert daarentegen het riedeltje wat je wel eens in een circus hoort de boventoon.

De muziek van de dames valt niet in één hokje te proppen, daarvoor varieert het teveel, maar als ik dan toch wat stromingen moet noemen: van bluegrass tot pop, terug naar hoempa, dan weer op Ierse folk geïnspireerde vioolgedreven huppelritmes en vette gypsy.

Al met al is dit een album dat je zeker vaker op zult zetten wanneer je het in huis hebt gehaald. De zon zal zeker uit de speakers knallen met de muziek van dit vrolijke Noorse kwartet!