Op 1 december kwam Kaizers Orchestra nog één keer naar de Oosterpoort te Groningen voordat ze hun sabbitical year ingingen. De laatste keer stond me nog vers in het geheugen en met dat geweldig concert in het achterhoofd betrad ik met grote verwachtingen de kleine zaal. Deze was vlak voor aanvang nog niet voor de helft gevuld vergeleken met vorige keer. Vindt hier maar eens een verklaring voor. De vorige keer was iets meer dan een jaar geleden en ze hebben nog geen nieuw album uit maar aan de andere kant zullen we ze nu niet voor 2008 weer kunnen zien. HGH met ex-drummer van Motorpsycho Hakon Gebhardt was de perfecte openingsact om het Noorse tintje te optimaliseren. Countrytrash is misschien nog de beste omschrijving en werd bijzonder leuk gebracht. Nummers als Paranoia, Wet Your Lips, Dirt Poor of Devil in the Floor hebben misschien niet voor iedereen die intensiteit die Motorpsycho had maar wie George Bush zo treffend neer kan zetten als deze beide heren en ook de Star-Spangled Banner zo hilarisch kan vertolken heeft bij mij krediet. Ze kregen van het langzaam binnenstromende publiek dan ook een welwillend ontvangst en voor mij was een gesigneerde CD toch nog even slagroom op het toetje.
En toen was het de tijd aan Kaizers Orchestra. De zaal was wat voller maar bij lange na niet uitverkocht. Toch slagen ze weer in om de zaal vanaf het begin mee te krijgen. Live zijn ze bijna onverslaanbaar en ik heb niet veel bands gezien die het publiek van begin tot eind zo mee weten te krijgen. Nummers van alle drie de CD’s werden gespeeld en ook elke CD kwam voldoende aan bod. Er werd zelfs een nieuw nummer gespeeld maar de titel is me helaas wat ontgaan in het feestgedruis. 170 van Ompa til du dør kreeg een geweldige uitvoering maar ook Bak et Halleluja deed het weer uitstekend. Janove Ottesen was als vanouds een goed gastheer en vroeg nog waar ze na afloop het beste konden stappen. Bij Señor flamingos adieu bewees Øyvind Storesund dat hij meer kon als alleen maar bassen en Geir en Terje vochten weer wat mooie gitaarduels uit op de olievaten. Helge Risa verdient elk concert weer mijn bewondering met zijn gasmasker. Het zweet zou hem in de bilnaad moeten staan maar hij blijft stoïcijns doorspelen. Van Evig Pint werden onder andere Hevnervals en Salt & Pepper gespeeld en van Maestro kregen we naast het titelnummer ook Knekker deg til sist en Delikatessen te horen. Rune Solheim heeft een vrij unieke manier van drummen die door mijn kameraad Jan Stap wel eens vergeleken is met een joggende vrouw maar hij timmert ondertussen wel vakkundig elk gaatje dicht en weet en passant ook nog wat contact te maken met diverse fans op de eerste rij.
Opvallend was hier de Duitse vertegenwoordiging die met een redelijk aantal de weg naar Groningen hadden gevonden. Qua intensiteit kon dit concert niet helemaal tippen aan hun vorig keer bezoek maar gelukkig is kwaliteit bij deze sympatieke Noren nog steeds de maatstaf en heb ik gewoon een goed concert bijgewoond. De collega’s die op mijn aanraden ook aanwezig waren konden dit alleen maar beamen. Persoonlijk ben ik nu heel benieuwd naar de volgende stap van Kaizers Orchestra. Is Maestro de grens of gaan ze straks echt de diepte in met hun unieke stijl. Ik ben een volgend concert gewoon weer van de partij en weet zeker dat ik niet de enige ben die uit gaat zien naar hun volgend bezoek.