“Our music is dealing with extremes” zo omschrijft Signe Hoirup Wille-Jorgensen de muziek die ze met haar band onder de naam Jomi Massage maakt. Luisterend naar Aloud kan ik Signe zeker geen ongelijk geven. Aloud is zachtgezegd een album vol met extremen: van fluisterende zang tot genadeloze gitaarmuren. Jomi Massage maakt gelijk een grote indruk met haar debuutalbum!

Jomi Massage is misschien een aparte naam voor deze Deense band. Het was een kinky massageapparaat behorende bij een collectie jaren '60 schoonheidsproducten. Waarom de band deze naam draagt, is mij geheel onbekend. Jomi Massage is de band achter zangeres Signe Hoirup Wille-Jorgensen. Ze heeft de band in 2000 opgericht en daarvoor zat ze in twee Deense bands Speaker Bite Me en Murmur. De afgelopen jaren heeft ze een aantal EP’s uitgegeven waarna ze uiteindelijk bij het Morningside Records terecht kwam. Morningside Records is een vrij hip en experimenteel label uit Denemarken. Dit label is onder andere ook verantwoordelijk voor al het moois dat Under Byen uitbrengt.

Samen met Luke Sutherland op gitaar en viool en Emil Landgreen op drums heeft ze haar nieuwe nummers veel live gespeeld om ze zo tot in perfectie uit te werken en uiteindelijk zijn ze op het album Aloud terecht gekomen. Jomi Massage is tot veel in staat. Ook al zijn ze maar met z’n drieën ze zijn zeer goed in herrie schoppen, maar als het moet kunnen ze ook muisstil zijn. Jomi Massage staat vol met contrasten. Rustige sfeervolle en lo-fi momenten worden afgewisseld met gitaarmuren en gekrijs; vergelijkbaar met de beginperiode van PJ Harvey. Gedurende de hele cd is de spanning aanwezig, zelfs in de wonderschone sfeervolle momenten voel je dat er een bepaalde spanning aanwezig is en dat Jomi Massage op elk moment kan lost barsten. Deze emotionele uitbarstingen zijn van korte duur, voor dat je het weet ben je weer terug in de stilte en de prachtige klanken.

Zangeres Signe Hoirup laat zich in elk nummer van een rustige, een emotionele en een zeer boze kant zien en de band speelt er goed in mee. Het album begint rustig en sfeervol met het nummer Bruises and Disasters, echter hier is de nodige emotie al voelbaar. Dit nummer doet mij sterk denken aan Hanne Hukkelberg. Hier is alles nog lo-fi en afwachtend. A Meeting begint rustig waarnaar ze opeens uitschieters heeft en keer op keer kort daarna weer tot rust komt. Op I See Those Who Died wordt ze bijgestaan door een viool met de nodige distortion. Hierdoor krijgt de muziek een vervreemdend effect en wordt de spanning als maar opgebouwd. Op een of andere manier blijft Jomi Massage boeien, ook na een tweede luisterbeurt. En soms wil je weten wat er precies allemaal in het hoofd van deze dame omgaat, vanwaar die agressie? Vanwaar deze rusteloosheid?

Lees ook binnenkort het interview met Jomi Massage op RatatoskOnline.net.