Na de eerste keer luisteren van deze cd, had ik het gevoel dat ik een bandje uit Groot-Brittannië hoorde dat uit de speakers kwam knallen. Alhoewel ze Brit-punkrock spelen, komt deze band toch echt van IJsland. De zes bandleden zijn allen tussen de 16 en 20 jaar oud en komen uit het plaatsje Hafnarfjörður.

Opgericht in een klaslokaal uit de overblijfselen van de punkband Lufthansa stoomt dit bandje op volle vaart door Europa. In Engeland hadden ze een bescheiden hitje met “His Lyrics Are Disastrous”, stonden ze al in het voorprogramma van The Kaiser Chiefs, The Cribs en Efterklang en donderdag 10 januari speelden ze op Eurosonic in Groningen.

De stijl is zoals gezegd punkrock, en het klinkt allemaal erg strak. Veel staccato gitaren die simpel, maar doeltreffend worden ingezet, de stem van zanger Gunnar Ragnarsson past prima bij het geheel. Het gehele album is  getooid met pakkende titels zoals: “I’m A Villain”, “Nice Guys Don’t Play Good Music”, “So, Spit Me In The Eye”. De meeste nummers duren niet langer dan drie minuten, zoals het echte punk betaamt.

Tussen het punkrockgeweld is nummer 6 een fijne afwisseling “End Of Transmission No. 6”. Die doet heel erg denken aan de muziek die in Quentin Tarentino films wordt gebruikt. Ook nummer 9 op het album “This Is An Advertisement” is leuk; hier nemen ze de marketingcultuur in de muziekwereld op de hak: ‘we would even change our name to the Coca-Cola band, just to get our pockets filled.’

Al met al kan gezegd worden dat Jakobínarína een band is die rockt, op cd en ook op het podium. Wanneer je ze ziet krijg je een stortvloed van punkrock voorgeschoteld met een dosis ‘oud’ geluid uit de jaren 70. Maar wat wil je ook als je beïnvloed bent door bands als: ELO, The Cramps en The Velvet Underground.

Line-up:
Gunnar Bergmann (zang)
Heimir Gestur Valdimarsson (gitaar)
Hallberg Dadi Hallbergsson (gitaar, achtergrondzang)
Björgvin Ingi Pétursson (bas)
Ágúst Fannar Ásgeirsson (keyboards)
Sigurdur Möller Sívertsen (drums