Ik ben verliefd. En deze keer op ene Merja Kokkonen. Als singer/songwriter trakteert ze ons – onder de naam Islaja – op haar debuut “Meritie”. Verpakt in een schitterend cd-hoesje ontvouwt zich een waar sprookje. Islaja komt uit Helsinki, Finland en zingt in haar moedertaal, dus ik heb geen idee waar ze het over heeft. Maar hypnotiserend werkt haar stem des te meer. Muzikaal is het allemaal erg experimenteel en worden de nummers vooral gedragen door akoestische instrumenten: ik hoor akoestische gitaren, mondharpen, bellen, cassotto’s en ga zo maar door.

Iedere keer dat ik het album opzet, duurt het enkele minuten voor dat ik weer in de gewenste sfeer gekomen ben. Want vreemd is het allemaal wel! Maar als ik dan eenmaal enkele nummers verder ben, raak ik weer gehypnotiseerd door de sprookjesachtige sfeer van dit album en zie ik ernaar uit om na afloop van het dertiende nummer nogmaals op play te drukken.

Haar stem roept snel associaties op met die IJslandse schone genaamd Bjork. Maar om Islaja te bestempelen als een zoveelste Bjork-cloon zou veel te weinig eer zijn. Want Merja Kokkonen weet zeer zeker haar eigen stempel te drukken op haar muziek. Een van de gebruikte technieken daarvoor is het meermaals gebruiken van haar eigen stem. Zodoende worden er verweven zanglijnen gecreëerd die een interessant vervreemdend effect kunnen hebben.

Het debuutalbum van Islaja valt in tweeën te delen: aan de ene kant de rustige en akoestische pareltjes en aan de andere kant de vreemde en experimentele tracks. Soms verliest ze zichzelf te ver in de nummers uit de laatste categorie, waardoor het beluisteren van dit hypnotiserende album soms wreed verstoord wordt. De akoestische tracks zijn echter zeer de moeite waard en doen mij soms denken aan het Groningse gezelschap Ygdrassil.