Na een zonnige vlucht in een toestel vol Eurovisie-gasten, kom ik in een superdruk en kleurrijk Helsinki terecht. Ik heb het er nog nooit zo druk meegemaakt.

Sanne, die haar 3e jaar Finoegristiek aan de universiteit van Helsinki doet, haalt me op en snel lopen we naar het parkje midden in de stad waar Tsuumi hun middagoptreden voor de gasten zal doen. En we zijn op tijd. Het geluid is te zacht, valt compleet weg, maar ik heb jaren gewacht om ze ooit eens live te zien spelen. Dezelfde avond geven ze een concert in Dubrovnikbar aan Eerikenkatu. Er gaat daar een gerucht dat iemand uit Nederland speciaal voor hen gekomen is. En dat klopt. En het is de moeite waard. Ook al ben ik gek op de oude nummers die op Avoin Kenntä staan, het nieuwe werk is erg goed!

 Lees meer in het interview dat ik de volgende dag met violist Tommi heb gehad.

Zaterdag, de dag van het songfestival. De sfeer in de stad is waanzinnig. Ten eerste heeft Finland in de halve finales van Rusland gewonnen met ijshockey en dan ook nog het idee dat Helsinki straks bij honderd miljoen huishoudens binnenkomt… de Finnen voelen zich eindelijk belangrijk. Das te zien.

Het is inmiddels kwart voor acht ’s avonds en de grote trap van het Senaatsplein staat/zit al vol. Weldra zullen zich hier 25.000 man verzamelen. Zeer internationaal ook.

 Värttina gaat spelen en met drie Nederlandse meiden staan we op de absolute eerste rij als hardste mee te zingen en te swingen. Sanne, Anne en ik. En ik besef hoe speciaal dit eigenlijk is. We hebben geluk! De zon schijnt en de band begint. De drie frontvrouwen komen in wederom prachtige kostuums het podium op met hun gouden stembanden. In Groningen inmiddels al drie keer gezien en gehoord.

Ik heb een blauwwitte vikingpruik op m’n hoofd, leen een gebreide sjaal met Finse vlag van iemand en zwaaiend met mijn Finse vlaggetje maak ik een feestelijke indruk. Daarom spreekt iemand me aan terwijl het eindeloos flauwe Finse Euro-Songfestival liedje 'uut vattienachttien' te horen is 'pipidipipidipidipidi', in rockversie… maar welke versie ook, 't is om je eigenlijk te ergeren; zoals alle muziek op een Eurovisie Songfestival. De beste man vraagt "Do you know what this song means?" Ik zeg "pipidipipipipidi….i think it means something like don't worry be happy". "Are you Finnish?" "No, I'm Dutch. You are carrying a Norwegian hat. Are you from Norway?" "I'm French". "aha, bonsoir monsieur". Even later kom ik een Zweed tegen in Russisch jasje en een Servische vrouw met Turkse vlag. Velen zijn in vermomming blijkbaar…

Na enige tijd te hebben gewacht komt er beeld op een van de grote schermen op het plein. We horen bijna niets tussen al die mensen, maar wanneer de maskers van Lordi verschijnen, staat iedereen te juichen. En de volgende acts beginnen. Ons ergerend aan de hoeveelheid kwantiteit, over the top nichterig gedoe en de onnozele acts, wachten we zo'n 24 nummers af om dan eindelijk Apocalyptica te zien!! Op een scherm…

Om een impressie te krijgen, verwijs ik jullie door naar de Youtube video van Apocalyptica. Het was tamelijk indrukwekkend. Ik zou persoonlijk op Dervish gestemd hebben uit Ierland; zij spelen binnenkort in het voorprogramma van Rapalje (Groningen). Misschien moeten wij volgend jaar Rapalje sturen om voor Nederland uit te komen. Al zijn ze vast te goed, want goeie bands maken geen kans voor dit bizarre festival wat we al jaren niet meer serieus kunnen nemen. Alleen de allerslechtsten krijgen de kans om zichzelf te profileren voor miljoenen huishoudens.

Echt talent is er wel voor diegenen die goed zoeken, slechts een enkeling schijnt daar vandaag in geïnteresseerd te zijn. Toch, dat Servië wint, lijkt een hele goede zaak. Want deze man, eh vrouw, kan tenminste echt zingen. Vergeleken bij de rest. Of je nou homo of lesbienne bent, deze beide scharen onder dezelfde noemer, dus ook de homo's zijn blij. Eindelijk heeft iedereen zijn recht om te zijn wie hij of zij wil zijn, dat is mijn Euro 'visie'. En de visie die in Finland al jaren heerst…

Kippis!