Toen ik las dat Hyacinth House uitgebracht ging worden in de Benelux werd ik gelijk helemaal enthousiast. Uit officiële bronnen las ik dat het in de buurt zou komen van 16 Horsepower en The Doors, maar dan met hun eigen draai. Muzikaal komt het inderdaad in de buurt van 16 Horsepower en qua zwartgalligheid komt het ook in de buurt van The Doors. Ook het feit dat de band genoemd is naar een nummer van Jim Morrison maakte mij al enthousiast voordat ik dit tweede album van de band gehoord. Om eerlijk te zijn, het debuutalbum is mij destijds ontgaan.

Gelijk al bij de eerste noten van het album, wordt je overspoeld met een beklemmend gevoeld. Op het eerste nummer Rosewood Countryclub wordt je gelijk door zanger Mack Johansson naar donkere tijden meegenomen. Deze semi akoestische klaagzang weet gelijk te raken dit door rustig en onheilspellend op te bouwen en zeer minimaal te blijven. Daarnaast worden gitaar en stem bijgestaan door beklemmende geluiden. Na dit nummer blijf je in deze beklemmende sfeer. Het tweede nummer Black Crows’ country hakt er gelijk in met een aanstekelijke swingende drum en banjo. Hier lijkt Hycinth House inderdaad in de buurt te komen van 16 Horsepower. Maar wat vooral belangrijk is, is dat ze volledig een eigen weg in het alternative country genre inslaan. Gedurende elf nummers op het album horen we veel afwisseling en juweeltjes van nummers. Keer op keer weten de nummers je te raken. Muzikaal gezien is Hycanith House zeer divers. Zo horen we veelvuldig de banjo, mondharmonica, percussie, dobro, cello en een orgel. Hierdoor klink de muziek ook zeer divers en melodisch. Zanger Mack Johansson wordt gedurende de elf nummers steeds zwaarmoediger en ernstiger. Hij weet je als het ware mee te sleuren naar zijn zwartgallige wereld. En toch blijf je nummer naar nummer geboeid luisteren.

Hycinth House weet ook de nodige psychedelica in de muziek te verweven. Dit hoor je vooral terug in de muzikale passages waarbij het er heftig aan toe kan gaan. Luister hiervoor maar eens naar het prachtige Lucky Stranger. Deze experimentelere stukken worden ook weer afgewisseld met prachtige rustigere en sfeervollere nummers zoals European Rails en Whiskey Nights.

Ook erg leuk is het ene laatste nummer Beyound the end. Als een soort ode aan The End van The Doors wordt je op een waardige manier ingeleid tot het sluitende nummer van het album.

Ook live zal Hyacinth House het volgens mij het zeer goed doen. Begin januari is de band in Nederland te zien. Onder andere op het Eurosonic festival in Groningen. Mis dit dan ook niet!