Dit jaar is de nieuwste CD van Flogging Molly uitgekomen en deze band kwam bij mij in beeld doordat ik als Pogues-fan altijd op zoek ben naar bands die soortgelijke muziek maken. 2008 is ook het jaar van de (en misschien wel DE) 5-CD-box van de Pogues met alle mogelijke materiaal wat er maar door deze geweldige band is opgenomen. En uiteraard ga je dan googelen wat je van deze bands tegenkomt en dan is er één naam die bij veel hits weer opduikt en dat is danwel zijn de Greenland Whalefishers en voor veel lezers van deze site misschien interessanter dan eerst genoemde bands. Greenland Whalefishers komt namelijk uit Noorwegen en dat zou je niet zeggen als je de muziek zo hoort. De muziek van de Pogues is moeilijk te omschrijven maar heeft veel/alleen maar Ierse invloeden en de beste omschrijving is wellicht een combinatie tussen de muziek van de Dubliners met de energie van de Sex Pistols. Ik weet zeker dat mensen hier iets mee kunnen en neem anders maar eerst eens een beste pint maar mocht deze aanstekelijke muziek je dan nog niet aan het dansen krijgen dan weet ik het ook niet meer.

Greenland Whalefishers is in principe een 7-mans band met zanger Arvid Grov als belangrijkste songschrijver en een ontstaangeschiedenis in ongeveer 1993 reeds. Door alleen Arvid te noemen doe ik de anderen te kort maar om ze nou alle 7 op te noemen vind ik in deze recensie iets teveel van het goede. En Arvid is op zich behoorlijk noemenswaardig want de grootste klacht van sommige puristen (waarvan we altijd afspreken ze niet te serieus te nemen) is dat zijn stem bij tijden als twee druppels water (en in dit geval misschien beter whiskey) op mijn muzikale held en zanger van de Pogues Shane Macgowan lijkt. Ik heb er zelf geen moeite mee want de muziek lijkt ook behoorlijk op de Pogues maar klinkt ondertussen wel als een klok, evenals zijn stem. En zo lang de Pogues alleen maar teren op diverse reunietours zijn goede bands die wel CD’s uitbrengen altijd te prevaleren en al helemaal als ze ook nog uit Noorwegen komen.

Deze CD is in principe hun derde CD na The Mainstreet Sword uit 1996 en Loboville uit 2001. Helaas is deze CD ook al uit 2003 en hun site vorig jaar voor het laatst bijgewerkt terwijl ook myspace weinig extra info geeft maar gezien de hits bij Floggin Molly en de Pogues hebben ze deze recensie wel verdiend. En mochten ze nog bestaan en nieuwe plannen hebben (ik zag ook iets over een CD met b-sides etc) dan kunnen ze ons altijd informeren.
De CD opent al lekker pakkend en heftig met het titelnummer waar je Shane ten tijde van Red Roses for me voor de geest kan halen maar dan nuchter. Ook hier die kenmerkende mix tussen melodieus en heftig zoals hun helden ook al kenden wat bijvoorbeeld The Party’s Over zo mooi in zich heeft. Ook hier die thin wistle, banjo, mandoline of viool die bij Ierse muziek hoort. De drums uit Limp Jo’s Story hebben zo’n lekker ritme totdat de andere instrumenten invallen en de teksten van Arvid gaan ook over die mooie zelfkant van het leven waarbij hier en daar een goede “fuck” in de teksten niet ontbreekt zonder overigens platvloers te worden. Bij Lost in Paradise komt de weemoed bovendrijven waarna bij Olivia’s Drop Out direct weer de beentjes van de vloer kunnen. Mensen die door de vergelijking met de Pogues heen kunnen luisteren hebben er een lekkere aanstekelijke groep bij want ook de eerste twee CD’s zijn van hetzelfde kaliber. The Great Exercise Day en The Day After vormen één nummer en ook hier weer die heerlijke Ierse deuntjes. Ik kan het niet genoeg zeggen maar fans van Flogging Molly en de Pogues moeten deze band echt eens een kans geven. Luister maar eens naar de tekst van No more Crucified Days: “a big crowd and 7 cops around trying to get me back on my own shaking feet. Someone gave me a cigarette, a lot of questions, few around. I tried to pick up a good reply, I took a deep breath, then I fel back to the ground”. De geest van Shane doet meer dan alleen rondwaren…Ook een instrumenteel nummer ontbreekt niet met When the Insane came marching in evenals een oude tradional in goede Ierse stijl en bij het afsluitende nummer For Bitter and Whiskey zou je direct kunnen denken aan Flogging Molly maar ook Dropkick Murphy’s maar duurt het nummer helaas te kort voor.

Zowel hun eigen site als myspace is/zijn gedateerd maar luister, huiver en ga overstag.

Meer informatie:
www.g-w-f.com
www.myspace.com/greenlandwhalefishers