Als je alleen afgaat op het cdhoesje en de naam van de band, Graveyard, dan zou je denken dat je met een of andere metalband te maken zou hebben. Enig speurwerk op het web levert drie bands met de naam Graveyard op: met welke band hebben we nu te maken? Laten we eens kijken. Er is een Graveyard uit Estland en er bestaat een Graveyard die inderdaad metal speelt, maar die komt uit Spanje. Gelukkig weten wij dat ‘onze’ Graveyard uit Scandinavië moet komen, dus dan blijft de band Graveyard uit Zweden over. De heren van deze band weten het leven van een reviewer wel lastig te maken!

Graveyard is een band met een kort verleden, want het is pas in 2006 opgericht. De band had echter na de opnames van een demo met twee tracks vrij vlot een platencontract met Transubstans Records uit Zweden en Teepee Records voor de Noord-Amerikaanse markt weten te binnen te slepen. Niet slecht! Na de opnames van Graveyard’s debuutalbum in 2007 is één van de gitaristen, Truls Mörck, opgestapt, maar de band vond, in de persoon van Jonathan Ramm, snel een vervanger.

Het titelloze album van Graveyard is niet door één van de minsten geproduceerd. Don Ahlsterberg die als producer onder andere Soundtrack of Our Lives en de The International Noice Conspiracy op zijn cv heeft staan, heeft dit album tevens geproduceerd. Deze samenwerking heeft tot een album geleid die mij persoonlijk enorm aanspreekt. Als inspiratiebronnen zijn vele bands op te sommen. Enkele namen zijn Cream, Witchcraft, Leaf Hound en Blue Sheer. Je moet niet denken dat Graveyard een slap aftreksel is van deze bands. Wel nee! Deze invloeden zijn enkel een voedingsbodem voor nieuw inspirerend materiaal! Denk aan jaren ’70 rock met een vleugje psychedelica en een snufje blues.

De eerste track Evil Ways is een fraaie binnenkomer; het begint zeer rustig om na een paar maten over te gaan in overheerlijke Seventies rock met de vocalen van Joakim Nilsson. De geweldige, wilde gitaarsolo’s met wha-wha-effect zorgen dat deze track naar grote hoogte stijgt. Het is niet alleen wilde rock dat de band laat horen. Nee, de muziek van Graveyard is dynamisch van aard. Dit blijkt bijvoorbeeld wel uit de tweede track, Thin Line. Deze track is wellicht minder energiek te noemen ten opzichte van Evil Ways, maar het heeft zeker zijn groove dankzij het subtiele drumwerk van Axel Sjöberg en de fraaie baspartijen van Rikard Edlund.

Het album blinkt simpelweg uit in een aaneenschakeling van geweldige gitaar-riffs. De bluesinvloeden van de band zijn duidelijk hoorbaar in Blue Soul. Wat de teksten betreft, daar willen de heren weinig over kwijt: daarom zijn er geen songteksten bij de cd gevoegd. Je moet het dus zelf uitzoeken! Titels als Lost in Confusion, Right is Wrong en Satan’s Finest zijn wat dit betreft zeker veelbelovend!

Graveyard heeft met zijn sterke debuutalbum een mooi visitekaartje afgegeven. Het album bevat fraaie op de jaren ‘70 gebaseerde rock, maar biedt tevens songs die duidelijk op de blues zijn geörienteerd, met een rauw randje uiteraard. Graveyard is een band om in de gaten te houden. Dat zal ik zeker gaan doen als ik jou was!

Meer informatie:
www.myspace.com/graveyardsongs
teepeerecords.com/bands/graveyard/index.php