Grand Island is een Noorse band met in de gelederen de broers Espen en Paul Gustavsen, Inge Kristian en Nils Ulset Brodersen en eenling Jon Iver Hegaker. De nummers worden door de gehele band geschreven terwijl Espen de teksten voor zijn rekening neemt. Met bluesrock heeft het weinig te maken maar bands als Motorpsycho en Arcade Fire komen aardig in de buurt terwijl sommige sprankelende nummers ook wel wat Supergras in zich hadden. Qua zang moest ik soms aan Wolfmother (The flux of history bijvoorbeeld) denken terwijl mijn wederhelft moest denken aan Franz Ferdinand meets het songfestival. Zij refereert hierbij overigens wel aan de tijd dat dit festival nog om de muziek draaide in plaats van om bevriende landen. Om er maar eens een Scandinavische associatie bij te halen: Ten tijde van Abba zo’n beetje.

Grand Island heeft een aanstekelijke manier van muziek schrijven waarbij de wortels hier en daar in de jaren 60 liggen, dus licht psychedelisch, maar altijd met veel enthousiasme gebracht worden. Ze brengen met B&B hun tweede album uit en wat voor één. Het is lekker aanstekelijke muziek (Love in decay) wat door de heren zelf hardsoul-bluegrass-disco genoemd wordt en wie wat kan met deze vergelijking weet dat die opgaat. En wie hier niets mee kan moet maar eens op myspace gaan luisteren. Americana-invloeden komen er hier en daar ook door maar de broers schijnen ook enige tijd in de Appalachen gewoond te hebben. De banjo in Wish it was Summer Always is door een mooi voorbeeld van. Love is a traitor is een rustpuntje terwijl Please consider me inderdaad zo’n typisch discodreuntje heeft voor wie daar open staat en men volgens Espen in Oslo City staat te swingen. Slotnummer Death and Dying heeft een heerlijk refrein terwijl ik bij I am the Horizon aan perfecte muziek voor een coffeeshop moet denken en nog onder de invloed bij Razorblades and Celebration maar ook Behemoth de kamer doorstuiter met Wolfmother wederom in gedachten.

Deze jongens hebben het muzikale hart duidelijk op de goede plaats zitten en hadden mij muzikaal al overtuigd maar helemaal plat ging ik toen ik de tekst van het openingsnummer Ass and disco goed las: “Oh, Townes was right on. It’s all for the sake of the song”. Wie “the late great” zo mooi in een nummer kan verwerken heeft bij mij altijd het voordeel van de twijfel en deze mannen hadden zelfs dat niet eens nodig. Ik ben heel benieuwd of deze mannen deze zomer ook op toer gaan maar mochten festivalbezoekers deze naam op een affiche tegenkomen neem dan deze tip ter harte. Hun eigen site is een beetje mager terwijl er op myspace ook slechts 5 nummers staan waaronder wel 2 nummers van hun eerste CD Say no to sin. Uit myspace maak ik op dat de band qua optredens voorlopig Noorwegen niet uitkomt. Ik kan alleen maar zeggen een leuke band ontdekt te hebben en zal ze zeker in de gaten houden. Meer informatie:
www.grandisland.no
www.myspace.com/thegrandisland