Drie jaar geleden verraste Gustav Ejstes de wereld met zijn band Dungen. Op het album Ta Det Lungt wist deze jonge Zweed jaren ’70 psychedelica nieuw leven in te blazen. Opeens was Dungen een hype en ging men touren door Europa en Amerika; met groot succes. Het was dan ook bij het optreden van Dungen op Eurosonic dat ik pas echt onder de indruk was van deze multi-instrumentalist(en). Na dit grote succes waren de verwachtingen voor het nieuwe album dan ook hoog gespannen.

De afgelopen jaren heeft wonderkind en multi-instrumentalist Gustav Ejstes dan ook zeker niet stilgezeten. Dungen is nog steeds een soort soloband. Gustav Ejestes stelt zelf alle nummers samen en speelt in eerste instantie de meeste nummers ook zelf in. Hij weet precies hoe hij het wil hebben en hoe het moet. Bij de opnames van het nieuwe album Tio Bitar werd hij ook weer bijgestaan door Zweedse top muzikanten onder andere gitaarheld Reine Fiske, drummer Fredrik Bjorling en Mattias Gustavsson. Samen weten ze opnieuw de jaren ’70 psychedelische rock een geheel nieuwe en moderne draai te geven.

Op Tio Bitar, wat tien nummers betekend, staan Zweedse teksten met veel fuzz-gitaren en een ouderwets klinkende drums centraal. Hierom heen wordt dit keer veel geëxperimenteerd met folk en instrumenten zoals fluit, viool, tamboerijn en orgel. Het zijn dan ook deze laatste elementen wat Tio Bitar onderscheid van Ta Det Lungt. Met de instrumentale opener Famlij en nummers als Gor Det Nu en Du Ska Inte Tro Att Det Ordnar Sig, klinkt Dungen zoals we Dungen kennen. Vanaf de eerste tonen van deze nummers weet je dat het goed zit en weten de nummers je van begin tot eind te boeien. Die prachtige retro drums, het gitaarwerk van Reine Fiske en natuurlijk de vreemdste Hendrix-achtige effecten van Gustav Ejstes zelf. Het nummer Mon Amour is een lange retro psychedelische opzwepende trip zoals we nog nooit gehoord hebben. Nummers als deze mag Dungen wat mij betreft voor altijd blijven maken! Helaas heeft de cd ook een andere kant. Tussen bovenstaande nummers horen we opeens rustigere nummers met een heel andere sfeer. Dungen slaat hier een heel andere weg in. Nummers als C Visar Vagen en Sa Blev Det Bestamt zijn anders, minder gitaren, minder effecten en hierdoor helaas ook langdradig. Op zich heeft dit ook wel wat, maar het staat voor mijn gevoel los van de andere nummers en het gaat niet echt ergens heen. Ook eindigt het album met zo’n net iets te rustig stuk waardoor de spanning verdwijnt.

Deze rustigere stukken worden echter deels goed gemaakt door de vertrouwde Dungen nummers waarvan het album wel weer volstaat! Maar voor mijn gevoel klinkt het album hierdoor minder als een geheel, wat ik zelf erg jammer vind. Misschien is het ook een kwestie van wennen.

Muzikaal gezien zit alles wel weer zeer goed in elkaar. Gustav Ejstes en Reine Fiske weten weer de mooiste en raarste geluiden uit hun gitaren te halen en worden er veel jazz-elementen in de muziek gebruikt. Daarnaast is er natuurlijk nog dat unieke psychedelische geluid wat deze band weet te creëren. Dit maakt Dungen zelfs nu nog een unieke band met een eigen geluid en dit is iets waar vele bands jaloers op mogen zijn! Gustav Ejstes is het vakmanschap zeker niet verleerd; wel had hij het geheel iets spannender mogen aanpakken. De rustige stukken hadden niet gehoeven en hierdoor klinkt Tio Bitar niet echt als één geheel. Het album bevat helaas geen nummer als Panda, maar het is zeker wel een zeer sterk album geworden, waarop Dungen zich ook van een rustigere kant laat tonen. Hoogtepunten Du Ska Inte Tro Att Det Ordnar Sig en Mon Amour maken heel veel goed en de rustige nummers, daar moeten we maar mee leven!

Meer informatie:
http://www.dungen-music.com/