Eind vorig jaar bracht deze veelbesproken band uit Noorwegen hun zoveelste CD uit maar ook hun zoveelste CD na hun “bekering”. Ergens in de vorige eeuw waren/zijn ze bewierookt als de ultieme blackmetal band, compleet met corpsepaint en alles er op en er aan maar de heren zijn gaan relativeren en gaan back to basic. Dit wordt hen niet door iedereen in metalland in dank afgenomen maar ik heb niet de indruk dat de heren Fenriz en Nocturno Culto hier erg onder lijden.

Darkthrone bestaat sinds 1991 en kunnen denk ik met recht genoemd worden als één van de grondleggers van de extreme blackmetal maar laat ik tegelijkertijd maar voorzichtig zijn met dit soort uitdrukkingen want als er één muziekstijl bekend staan om zijn puristen dan is het de metal wel. De laatste jaren komen er steeds meer punk en rock-’n-rollinvloeden in hun muziek maar wordt de productie ook steeds kaler. De sound wordt eenvoudiger maar blijft smerig. Vergelijkingsmateriaal is er nagenoeg niet want ik vind persoonlijk (probeer angstvallig de discussies met puristen te vermijden) dat ze een vrij unieke sound hebben heden ten dage maar de muziek is hier gestript van alle essentie. Kale metal maar wel snoeihard en zonder toeters en bellen.

De muziek worden door beide heren geschreven en ook de vocalen worden hier en daar eerlijk verdeeld. Ik schreef al dat de muziek recht toe, recht aan is wat bijvoorbeeld blijkt uit Hiking metal punks. Volgens mij zit in deze titel al de essentie van deze band. De roots van de heren liggen overduidelijk in de jaren 70 en 80 maar ook Noorwegen is een belangrijke inspiratiebron getuige het nummer Norway in september of Grizzly Trade.

Naast muziek is namelijk het woudleven een belangrijke bron van inspiratie, getuige ook de vele foto’s van trektochten in de Noorse wildernis. Wat dat betreft kan het CD-boekje dienen als een toeristische trekpleister. Ik hoop wel dat natuurliefhebbers niet worden afgeschrikt door het metaluiterlijk van de heren maar de foto’s van onder andere Ostmarka, Platerudsetertjern of Kiselbergmosen Naturreservat zijn mooi.

Ook het titelnummer is zo’n instrumentale lekkere klap in je gezicht wat feitelijk voor alle nummers geldt en ga nadeloos over in Launchpad to nothingness.

Qua directheid kun je ze bijna vergelijken met Motorhead of AC/DC maar qua stijl vind ik ze vrij uniek. En wie wil weten waar beide heren de mosterd vandaan halen die moet maar eens de tips in het boekje of hun myspace-site luisteren.

Ik kan de houding van deze band alleen maar op prijs stellen en hun muziek nog meer en mensen die nieuwsgierig zijn geworden moeten zeker maar eens luisteren.

De videotracks geven ook wel weer waar de band voor staat.

www.myspace.com/officialdarkthrone