Volgens Vera-begrippen redelijk op tijd en dus slechts even over half 11 betraden Thomas en zijn band de bühne om vervolgens te beginnen aan een zeer sfeervol optreden. De zaal was aardig gevuld en dat mag verrassend genoemd worden voor iemand die slechts een paar jaar geleden in Noorwegen debuteerde met het geweldige album “…that great October sound”. In Noorwegen al een begrip en in Nederland hopelijk op weg hetzelfde te bereiken. De uitverkochte shows elders in het land zijn wat dat betreft veelbelovend. Thomas Dybdahl wordt wel eens vergeleken met Jeff Buckley maar heeft voor mij vanavond bewezen op zijn minst op eigen benen te kunnen staan.
Gesteund door een zeskoppige band met veelzijdig instrumentarium waaronder steelgitaar, accordeon, glockenspiel tot mondharmonica excelleerde Thomas Dybdahl met zijn veelzijdige stem en verfijnd gitaarspel. Daarnaast bleek hij een innemende podiumpersoonlijkheid die veelvuldig met het publiek proostte maar ook het publiek bij zijn optreden betrok. Ik heb in Vera niet vaak meegemaakt dat het publiek mee ging zingen, want daar wil het kritische Vera-publiek zich wel eens te goed voor voelen, maar bij drie van de nummers liet het publiek zich van zijn gevoeligste kant horen waarbij met name Dreamweaver goed uit de verf kwam. Ook corrigeerde het publiek elkaar indien men weer eens te rumoerig werd bij een verstild nummer van één van de drie prachtige CD’s die Thomas als een trilogie gemaakt heeft: ‘…that great October sound’, ‘Stray Dogs’ en recentelijk ‘One day You’ll dance for me, New York City’. De laatste zullen we na vanavond maar ‘one day you’ll sing for me, Vera' gaan noemen. Ook speelde Thomas nieuwe nummers van de begin volgend jaar te verschijnen cd 'Sceince'. 
Waar zijn CD’s soms echt verstild kunnen zijn en een perfecte soundtrack voor een herfstachtige oktoberavond zaten er vanavond ook lekkere pittige nummers tussen maar altijd met een verrassende wending. Een solide spelende band zorgde voor een goede basis voor de mooie zangstem van Thomas Dybdahl. Één van de toegiften was een prachtig verstilde uitvoering van het nummer Adelaide waarbij de ingetogen spelende maar zeer charmant ogende tamboerijnspeelster (en soms zelfs op een bierflesje het ritme meetikkend) alleen met Thomas de zaal nagenoeg stil kreeg. Het reeds eerder genoemde Dreamweaver zorgde daarna voor een mooie afsluiting waarbij een kort doch prachtig concert ten einde was. Na afloop was er voor het publiek nog alle gelegenheid om CD’s te kopen en tevens door Thomas en zijn band te laten signeren en daar werd gretig gebruik van gemaakt. Ik ging in ieder geval weer in een herfstachtige nacht tevreden richting de Noordkaap en heb deze gure oktoberavond in de auto stiekem nog even genoten van …that great October sound.