Concertrecensie van Animal Alpha op Eurosonic 2006 door: Richard van Dellen

Wie vrijdag 13 januari op EuroSonic door Groningen zwierf, op zoek naar nieuw en verrassend muziektalent, kwam nogal eens bedrogen uit. Overal leek er sprake te zijn van of een London Calling-editie of stond er een bandje die goed maar niet verrassend was. Terwijl massa?s mensen hun voorbeproefde succes bij Editors zochten of gingen voor de makkelijke poppunk van Wir Sind Helden bleef er een klein clubje achter. Een klein clubje die het Scandinavische avontuur verkozen boven voorgekauwde, hap-slik-wegpop. Een clubje die in Grand Theatre een verrassend sterke en frisse show van Animal Alpha genoten.

Het optreden van Animal Alpha was niet zozeer fris te noemen vanwege de lieflijkheid van de muziek of de schattige charmes van een mooie zangeres. Nee, het was hier de afwisseling op de EuroSonic standaard die de verfrissing bood. Toen de heren het podium opliepen stond iedereen nog verwachtingsvol en nietsvermoedend te kijken. Op het moment echter dat zij hun snaren beroerden vielen de monden open en gingen de ogen van velen stralen. Eindelijk! Eindelijk een geluid wat nog niet eerder gehoord was; beukende metalgitaren! En hoe! Strak en loeihard klonken de riffs door de kale zaal. Fris was het absoluut niet. Stomende vuige numetalriffs zijn niet fris te noemen. Een zeer welkome harde afwisseling op de andere optredens op EuroSonic was het zeker. En dan was de grote troef nog geeneens ingezet?


Animal Alpha op Eurosonic

De grote troef kwam enige momenten later het podium op. Stond vorig jaar de zangeres van The Concretes nog in zwarte rouwjurk op het podium, nu besteeg een dame in witte trouwjapon de bühne. Getooid met wild wit uiteenstaand haar deed ze vermoeden of ze net onder stroom had gestaan, of misschien zelfs aan de elektrische stoel was ontsnapt. Dit vermoeden werd vrijwel direct kracht bijgezet door een maniakale gezichtsuitdrukking. Toen ze ook nog eens begon te brullen als een bezetene was het oordeel geveld; dit wijf is van de zotte! Stijlvol opgemaakt met wit en rood leek ze een marionet ontspoord op een metalfeestje. Het ging van brommen, knorren en brullen naadloos over in prachtige, flirterige kleinemeisjeszang en imposante operacapriolen. Wat een showvrouw! Wat een zangeres! Geen plekje op het podium was veilig voor haar en zelfs de gitarist werd speels bespuwd. Terwijl iedereen haar plots kwijt was, nog in volle aandacht op de immer loeistrakke riffs, richtte een spot zich naar boven. En daar stond ze. Getooid met een sletterig dikke sigaar bezong ze het publiek vanaf een looprek voor de lampenjongens, hoog in de nok van het Grand Theatre. Deze Agnethe, zoals ze heet, stal de show en liet iedereen genieten.

De muziek van Animal Alpha was op zich niet verrassend. Numetal met een gothic twist is niet bijster origineel. De riffs waren echter erg goed gevonden en werden fijn stuiterend gespeeld. Het werd daarnaast zo vol enthousiasme en zo hard gebracht met zulks vol geluid dat het een heerlijk stevige afwisseling bood op het verder gebodene op EuroSonic. Tel daarbij dan de act van de zangeres op en je hebt plotsklaps een superact. En dat van Noorse bodem. Geen wonder dat ze daar al hoge ogen gooiden zelfs nog voor ze een album uit hadden. Hun reputatie qua optredens was hen al vooruitgesneld en leverde hun optredens op prestigieuze Noorse festivals op. Animal Alpha leverde op EuroSonic een sterk visitekaartje door een zeer amusant en muzikaal sterke show neer te zetten. Het kan niet lang duren voor dat La Agnetha en haar mannen ook op andere Europese festivals voor een brede grijns van plezier gaan zorgen.


Voor meer informatie:
http://www.animalalpha.com