Motorpsycho presents: The International Tussler Society, Concert recensie. Vera, 8 oktober 2004 en Tivoli, 10 oktober 2004. Door: Mark

Ik ben een Motorpsycho fan sinds 1993, toen ze voor het eerst in Vera speelden. Laat ik dat vooropstellen. En ik ben het nog steeds, eigenlijk omdat ze me altijd weten te verrassen. Soms pakt dat goed uit, zoals met "Let Them Eat Cake", "Phanerothyme" en "It's A Love Cult" (hoewel het me elke keer een maand kostte om aan deze LP's (ja, LP's) te wennen), soms slecht, zoals bij "Roadworks II", waarop de band samenspeelt met een jazzcombo en de plank volledig misslaat (hoewel dit vooral te danken is aan de andere band, die door zijn inbreng een paar MP nummers vakkundig om zeep helpt). De samenwerking met Jaga Jazzist, live en op plaat, is daarentegen weer zeer geslaagd. "The Tussler" is een twijfelgeval. Het is de soundtrack van een denkbeeldige western. En hoe goed Geb ook banjo speelt, ik heb gewoon niet zoveel met country. Southern rock vind ik beter te verteren (luister naar The Alman Brothers en je weet waar MP naar geluisterd heeft), en dat spelen ze gelukkig ook. De originele 2 x 10" uitgave was jarenlang de Heilige Graal van alle MP fans (samen met "Maiden Voyage", de allereerste demo cassette (!) en de "Soothe" metal box), die er honderden euro's voor over hadden. Motorpsycho fans zijn soms net Deadheads, compleet met het "illegaal" opnemen en ruilen van concerten (de band vindt het prima, zolang er maar geen geld mee wordt verdiend).

Gelukkig is er ook nog het geweldige Stickman label - ooit speciaal opgericht om Motorpsycho platen te distribueren buiten Noorwegen- begonnen met het heruitgeven op vinyl van het complete oeuvre. En toen was daar het gerucht dat er een opvolger zou komen, met een uitgebreide tour. Nu had MP al een tijdje niet getourd, en de roep op het forum van de niet-officiële officiële bandwebsite werd al luider, dus iedereen keek hier al maanden naar uit, ook ik. De verwachtingen waren dus hooggespannen. Het was dan weliswaar niet de echte Motorpsycho, maar de ervaring met de laatste platen leerde dat het live nog altijd rockt, ongeacht de stijl van de nummers. En we werden niet teleurgesteld. Hoewel het Vera concert begon met aardig wat country nummers werd het gaandeweg het concert meer southern rock. In Tivoli was dat nog meer het geval. Wat opviel was dat Bent, Snah en Geb zich op de achtergrond hielden; de hoofdrollen waren voor toetsenist …. (gehuld in krokodilleleren pak met bijpassende boots) en steelguitarspeler …. (compleet met buikje en ponytail). Wat verder opviel was het plezier dat iedereen duidelijk had. Het schijnt dat MP voor Vera concerten altijd wat gespannen is. Vera was ooit, samen met De Effenaar, de favoriete club van de band. Daar goed spelen was erg belangrijk en de band was daardoor wel eens gespannen. Daar was nu niets van te merken.

Het Tivoli concert was eigenlijk nog relaxter, en dat was mede te danken aan het publiek, dat veel enthousiaster reageerde dan het wat blasé wordende Vera publiek (let's face it: we zijn gewoon verwend…). Naast het eigen werk speelden ze ook een paar mooie covers: "Liz Reed" van de Alman Brothers, "When You Dance" van Neil Young en "Delta Lady" van Joe Cocker (?). Het was ook te merken aan de lengte van de optredens: beide meer dan 2 _ uur, net als vroeger…. De fans wachten nu op de volgende plaat en tour van Motorpsycho: volgens goed ingelichte bronnen op het MP forum pas komend najaar… Wie weet is Akane, hun grootste fan sinds "Lobotomizer" uit 1991 en afkomstig uit Japan, die speciaal naar Europa gekomen om ze op de hele tour te volgen, er dan ook weer bij.