Via het kwaliteitslabel Glitterhouse Records uit Duitsland komt wederom een zeer aangename verrassing uit. Boy Omega met het album Hope on the horizon. Op zich niet het eerste album van de band, maar wel het eerste album waar ik kennis mee maak. Ik heb de geschiedenis terug kunnen herleiden naar 2003 toen de eerste EP Puma Mountain verscheen. Waar eerdere albums blijkbaar wat meer elektronische invloeden hadden, kan men nu spreken van een warm en organisch geluid met veel gebruik van strijkers, akoestische piano of blazers. Je moet er van houden, maar mensen met gevoel voor muziek zullen hier ongetwijfeld voor vallen.

Boy Omega is de Zweed Martin Hendrik Gustafsson en die is hier ook verantwoordelijk voor alle nummers. Toch kun je hier ook spreken van een bandprestatie (en geen geringe!!) want er spelen maar liefst twaalf verschillende muzikanten mee op dit album.

Qua stem wordt Boy, zoals we hem voor het gemak maar zullen noemen, wel vergeleken met Robert Smith (the Cure), Elliot Smith, Win Butler (Arcade Fire) of Conor Oberst (Bright Eyes). Geen misselijke vergelijkingen, maar toch heeft hij een eigen stijl. Een soort lekker klagende stem en ook de sfeer van beide laatstgenoemde bands spreekt wel een beetje uit deze cd. Boy schijnt zich ook te hebben laten inspireren door Phil Spector qua geluid maar gelukkig hoor ik hier niet tenminste die brede maar soms wat overdone lagen die diens sound kenmerkten. Dit is een mooie warme sound en dat uit het hoge Noorden.

Deze 12 muzikanten spelen op deze cd’s ook 12 nummers en of dat toeval is weet ik niet, maar geniet er maar eens van; ook al duurt het helaas maar 43 minuten. Je hebt de wat melancholiekere nummers als Hard Work, rustige nummers als The Good Times of Pocket Knife, maar ook up-tempo nummers als The Blues and the Bee Sting (mooie blazers) of Suffocation Street. Luister bijvoorbeeld eens naar het afsluitende nummer True Haven en probeer mij vervolgens wijs te maken dat dit geen mooi nummer is! De tekst is trouwens erg aansprekend: "I have had a dream of me walking backwards. I watched him take my place between her legs" om vervolgens uitbarsten in: "Damn, I miss you." Of zoals het openingsnummer A Quest for Fire rustig begint maar dan...

Er zit dus lekker veel variatie in de nummers en toch vormt de cd een mooi geheel dat voor mij erg lekker wegluistert. Boy heeft een eigen website waarbij men even op The Horse golden arse van het paard moet drukken om op de vernieuwde versie te komen. Op MySpace staan (uiteraard) ook een aantal nummers waaronder ook weer Suffocation Street of The Blues and… Mocht je geïnteresseerd zijn geraakt en deze cd niet in de Nederlandse winkels kunnen vinden, dan verwijs ik je graag naar de site van Glitterhouse Records. Hier kun je de cd bestellen en ik spreek de hoop uit dat ze dit soort muziek maar vaak en lang mogen uitbrengen.

www.boyomega.com
www.myspace.com/boyomega
www.glitterhouse.com