Wederom een aangename verrassing om te recenseren en dan toch proberen objectief te blijven, ook al komt deze band uit Noorwegen. Ik had nog nooit van deze band gehoord en toen ik de CD kreeg, dacht ik eerst dat de band Oslo Beat heette. Dat was even vergeefs Googelen totdat ik achter mijn vergissing kwam. Op MySpace staat een leuk verhaal over de onstaansgeschiedenis van deze band en ook waarom zij tegenwoordig vanuit Londen opereren. Blijkbaar staan Engelsen meer open voor dit soort muziek dan de Noren, want volgens de band brachten zij in Noorwegen hooguit de reactie “huh” teweeg. Daarnaast hadden ze uitgezocht dat hun muziek slechts in 2,7 stad in Noorwegen aansloeg en dat was voldoende om te verkassen naar Engeland, waar hun muziek meer aansloeg. Geïnspireerd door vele bands waar onder andere And you will know us by the trail of dead, Archers of Loaf, Blood Brothers, Built to Spill, Captain Beefheart, Dinosaur Jr, Fugazi of Godspeed you black emperor, maar gelukkig ook bekendere artiesten als Bob Dylan, Rolling Stones, Iggy Pop of Velvet Underground. Ikzelf moest qua zang en sfeer bij het eerste nummer Killer Boots nog wat denken aan de recent door mij ontdekte band Superfamily, maar ook de charmant rammelige manier van spelen deed me wel denken aan the Buzzcocks of Lemonheads. Er zit redelijk wat variatie in de nummers, maar deze zijn over het algemeen wat up-tempo. Geen lange CD en met 38 minuten is de koek wel op, maar lang genoeg om enthousiast te raken. Ik snap niet dat de Noren hier niet tegen schijnen te kunnen en ik hoop ook dat dit geen lezers afschrikt, want ik raad ze absoluut aan sowieso even op MySpace te luisteren. Onze klusser Daniël vond het "typische Albert Heyn muziek", maar als ze daar deze muziek draaien ga ik vaker met mijn wederhelft boodschappen doen. Bij deze beloofd. Misschien is de variatie in de muziek te groot of moeilijk om in een hokje te plaatsen. De band omschrijft hun invloeden danwel stijl als post-hardcore, soulful punk ballads tot quirky art pop, of gewoon volgens zanger Magne “a mess but a beautiful mess”. Volgens mij is het ook een band met mooie invalshoeken gezien bijvoorbeeld de songtitel How to fuck up a cup of coffee of gastmuzikant Bjarne Stensli op Beer bottle blues & noise. De tekst van How to fuck is trouwens pittig maar uit het leven gegrepen evenals Hint. Je moet er tegen kunnen: They’re such a lovely family but some doors keep family secrets safe. BPDFIL staat op MySpace en is ook zo’n lekker rammelig nummer, oftewel Beautifull people don’t fall in love. Saturday night is een instrumentaal nummer met een mooie opbouw terwijl The girl who loved to much zo op een willekeurige unplugged CD had kunnen staan.Ik zou trouwens best wel eens met de zanger Magne een borrel willen drinken. Hij is verantwoordelijk voor de teksten en hoe hij op het idee voor de tekst van Yearbook handsome is gekomen is één van de dingen die ik dan graag zou willen weten. Dit lijkt me ook een zeer geschikt bandje voor Vera dus als hier iets te boeken is dan kunnen we nog een leuk concert tegemoet gaan. Volgens mij is mijn enthousiasme wel duidelijk. Nu jullie nog!!!