Dour 2004. Monster Magnet. In het zwart en tegen de zon inkijkend buldert zanger Wyndorf tegen de geluidstechnici... "Why the fuck DO I get feedback over here, and DON'T get it over there? Fix it motherfuckers!" Vera 2005. 22 Pistepirkko speelt op een vreemd leeg podium. Opeens valt het kwartje: geen monitors! De heren krijgen geen enkele feedback van wat ze doen behalve wat ze daar op het podium meekrijgen, incl. geluidsvertraging en al. Aparte jongens... 22 Pistepirkko is apart. Door hun hele carrière heen hebben ze nooit vastgehouden aan een duidelijke stijl. Altijd zochten ze naar nieuwe horizonten en integreerden zo menig geluid in het Pistepirkkiaanse palet, die altijd net ongrijpbaar bleef. De aparte opzet zonder monitors lijkt ze dus te sieren. Alles is net anders dan je gewend bent. De geluidsman staat zelfs rechtsachter op het podium in plaats van links ervan. Het resultaat is er niet minder om. De drie mannen laten blijken professionele muzikanten te zijn en spelen een set waarin zelfs zij zelf tot grotere hoogten worden gedreven.

Het is raar opkijken als er slechts een zanger met akoestisch gitaar op het podium staat als je een band verwacht. Een prachtige ballade geeft een gewaagde opening van een spannende set. Een set die gekenmerkt wordt door die veelzijdige stijlen die 22 Pistepirkko rijk is. Een set die een meesterlijke opbouw kent en zo een sightseeing biedt door het rijk van de muzikale historie van deze Finnen. Van sleazy bluesrock gaat het via powerpop naar aparte funky electropop nummers. Telkens zetten ze je weer op het verkeerde been en verrasten met een bijzondere stijlinvloed of ritmische of vocale vinding. Dat ze dat volbrachten zonder een moment wispelturig of van de hak op de tak springend over te komen, mag een grote prestatie genoemd worden.

De muziek van 22 Pistepirkko wordt gedragen door de zijdezachte, aparte stem van P.K.. In de vocaalgerichte nummers doet hij zonder moeite bijzondere sferen ontstaan. In andere nummers waar de andere instrumenten voorop staan schitteren drummer Esa Haverinnen en, broer van P.K., Asko Keranen. Deze laatste is ook een aparte snuiter. Met zijn lange knokige lichaam weet hij toch soepel te bewegen. Dit geeft vooral mooie poses als hij met de grootste liefde met zijn basgitaar danst. Maar ook achter de keyboards laat Asko zijn slungelige lichaam zijn gang gaan wat apart en boeiend blijft.

Net zo boeiend als Asko's motoriek bleef het concert. Door de opbouw werd niet alleen het publiek meegesleept maar leek de band ook nieuwe hoogten te verkennen. Op den duur begon er bijna lyrische blijdschap zich af te tekenen als een aparte, ietwat geïmproviseerde versie van een nummer op magische wijze als een klokje had geklonken. Zo versterkte het genot van het publiek het speelgenot en de creativiteit van de heren van 22 Pistepirkko zodat echt iedereen een heerlijke avond topkwaliteit ervoer.