Op een dag kreeg ik een lift van Oulu naar Kajaani en kwam ik langs Utajärvi. Op de kaart lijkt het kleiner dat het is en er gebeurd daar, net zoals in alle andere plaatsen in Finland, helemaal niets. Behalve dat er op een dag een paar hippy-muziekanten geboren werden die in 1980 de band 22 Pistepirkko zouden gaan oprichten. In al die jaren heb ik nog nooit Finse blues-rock'n roll-hippy's gezien en tot gisteravond kende ik deze band niet eens. Ik hoor sommigen al denken “shame on you”, maar als geboren klassiek-en folknerd en opgegroeid als metalmeiske luister ik nooit naar dit genre. Jawel, ik heb me uitstekend vermaakt, wel wat later op de avond. Het begon allemaal vrij rustig en toen er wat jaren 60/70 covers gespeeld werden, ben ik maar even aan de bar gaan hangen met een whiskytje. “Doe iets”dacht ik...'soitte allasti” of tempo erin. De naar schatting 200 bezoekers scheen de keuze van 22 Pistepirkko reportaire niet te storen en al gauw kwam het gewenste tempo erin. Ach Finnen, die moeten altijd even loskomen.

Wat me een warm gevoel gaf was de delegatie Finnen vooraan in het publiek. Drummer Espe had een westernbloes aan die ik als Tarantino-fan erg kon waarderen. Sterker nog, als ik Tarantino was, had ik al lang een film gemaakt die zich in Finland afspeelde, gezien het hillbilly gehalte en deze band was meest welkom geweest in die film. Misschien moet ik eens met hem praten. De stem van zanger/gitarist, duidelijk leader of the band, was niet altijd even zuiver maar alles kwam zuiver uit het hart en dat is minstens zo belangrijk. Naast echte bezieling wist de toetsenist ook typisch Fins gefreak met rare geluidjes te brengen. Hij deed me erg Gronings aan. Het leukste is nog het altijd terugkerende en onverbeterlijke Engels van de Finnen (dat Dracula-accent waar ik het wel eens over heb). Ze voelden zich oprecht vereerd om op het Vera-podium te staan, gezien de geschiedenis. En ik heb er zelf een keertje gespeeld dus ik weet hoe echt dat gevoel kan zijn, dat je op dezelfde plek staat waar bijvoorbeeld Bono stond. Dat is toch inderdaad cool.

Halverwege de avond veranderen de tikkende voetjes en 'ja-schuddende' koppies in swingen. Hapklare rock'n rollblues vult de zaal en bij het toegift hoop ik zelfs dat ze nog een keer terugkomen, al was het alleen omdat de toetsenist steeds theatraler werd en het geluid steeds Finser, dit is weer dat typische toetsenwerk waar ik het over had. Wie mij niet gelooft kan altijd even naar wat Finse bands gaan luisteren, vooral op metalgebied. Of finse hoempa. Neem Eläkelaiset, goed voorbeeld. Finntroll of Korppiklaani ook. Al met al heb ik geen spijt dat ik even ben gaan kijken, maar echt verstand heb ik niet van deze stijl muziek. Wie er dieper op in wil gaan kan de website checken.

Kippis! Lön!

Voor meer informatie:
http://www.22-pistepirkko.net