Zoals gezegd heeft Skantze een unieke sound waarmee zelfs de platenlabel moeite lijkt te hebben om het in een vakje te stoppen. In de meegeleverde informatie wordt de muziek als pop/rock, singer/songwriter, of artrock/progressive omschreven, maar volgens mij kunnen symfonische rock en country ook wel bij deze opsomming toegevoegd worden.
De lengtes van de tracks op het album zijn wisselend: er zitten enkele zeer korte tracks bij, waaronder het rustige ‘Strange Days’, maar ook twee nummers van elf minuten. Ik moet zeggen dat dit zeker niet vervelend is; ‘The Plunge’ is zo’n lang nummer, bevat wisselingen à la art-/jazzrock, inclusief diverse intermezzo’s, en klinkt als het ware symfonisch, waarbij af en toe tevens synthesizers te horen zijn. Dit verbaast mij eerlijk gezegd niet, want in de bio van Patrik Skantze wordt aangegeven dat Skantze’s grootste invloed symfonische rock is, zoals Yes en Mike Oldfield. Zeer verrassend is het nummer dat hierop volgt, ‘My Dreams of Late’; een balade waar tevens bandlid Eva Björkner als vocaliste te horen valt. De zangpartijen tussen Patrik Skantze en Eva Björkner komen in dit nummer goed uit de verf.
Af en toe meen ik invloeden van Neil Young te horen, wat duidelijk hoorbaar is bij ‘Gleam of Hope’. Het lijkt net alsof de heer Young zelf aan het werk is!
De muziek op het album van Patrik Skantze is zeer divers wat muziekstijlen betreft en leent zich dan ook goed voor een breed publiek. De afwisseling tussen de tracks met zang en puur instrumentaal is zeer aangenaam en geeft het album een apart sfeertje. Ik weet wel zeker dat dit album de komende tijd geregeld in mijn CD-speler zal bevinden!